Γιατί είναι κρίσιμες οι ευρωεκλογές για τα λαϊκά συμφέροντα;

Στις ευρωεκλογές κρίνεται αν ο λαός μετά απ' αυτές θα είναι πιο δυνατός για να αποκρούσει τα χειρότερα μέτρα που ήδη έχουν αποφασιστεί στην ΕΕ και θα επιχειρήσουν να τα επιβάλουν μετά τις εκλογές, είτε στην κυβέρνηση είναι η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. Αλλωστε, πρόσφατα, η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής στην Πράγα αποφάσισε 10 «ενέργειες», που υπηρετούν την επιτάχυνση στην εφαρμογή της στρατηγικής της Λισαβόνας, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του ευρωενωσιακού κεφαλαίου. Είναι μέτρα για τη σωτηρία των κερδών και πράσινο φως για πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Στο όνομα της κρίσης και της ανόδου της ανεργίας, προτείνει περιορισμό σε μαζική κλίμακα των ημερών εργασίας, πιο εντατικές ελαστικές και ευέλικτες σχέσεις εργασίας, επέκταση της απλήρωτης εργασίας των νέων μέσω της μαθητείας, μεγαλύτερους περιορισμούς στο λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος, δηλαδή στις κοινωνικές δαπάνες και την Ασφάλιση. Ηδη στην Ελλάδα η κυβέρνηση έχει αποφασίσει «πάγωμα» μισθών.

Στη μάχη των ευρωεκλογών κρίνεται ο χαρακτήρας της ΕΕ, οι συνέπειες από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην καπιταλιστική αυτή διακρατική Ενωση, η διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ σήμερα και το ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια και η πολιτική ενσωμάτωσης και προσαρμογής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, την οποία εφάρμοσαν απαρέγκλιτα και οι δύο, πολιτική που τσακίζει τα εργασιακά, τα λαϊκά δικαιώματα.

Η εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία των φιλελεύθερων με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα παντού στην Ευρώπη έχει οδηγήσει σε μεγαλύτερη εκμετάλλευση και καταπίεση τους λαούς. Τα άλλα κόμματα, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑ.Ο.Σ., Οικολόγοι - Πράσινοι δεν μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική λύση για το λαό και τη νεολαία. Είναι κόμματα που η στρατηγική τους είναι ενταγμένη στη στρατηγική της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τα προγράμματά τους είναι σε κεντροδεξιά (ΛΑ.Ο.Σ) ή σε σοσιαλδημοκρατική - κεντροαριστερή (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) διακυβέρνηση. Το ίδιο και οι Οικολόγοι - Πράσινοι που στην ΕΕ έχουν ψηφίσει όλες τις αντιλαϊκές επιλογές. Στη Γερμανία που συγκυβέρνησαν συμμετείχαν στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, με υπουργό Εξωτερικών τον πρόεδρό τους (Γ. Φίσερ).

Οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις συνεργασίας με τη συμμετοχή δυνάμεων του ονομαζόμενου «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» σε μεγάλες χώρες της ΕΕ (Γαλλία, Ιταλία) έχουν δοκιμαστεί και απέτυχαν, ήταν αντιλαϊκές. Οχι μόνο έχουν αποτύχει παταγωδώς να ανακουφίσουν έστω και στο ελάχιστο τα λαϊκά στρώματα των χωρών τους, αλλά αντίθετα έχουν οξύνει τα προβλήματα, έχουν οδηγήσει στην προώθηση των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς της κοινωνίας.

Οδήγησαν στον αφοπλισμό του εργατικού κινήματος, σε διάλυση ή μετάλλαξη των κομμουνιστικών κομμάτων, σε συρρίκνωση της επιρροής και της δύναμής τους μέσα στα εργατικά λαϊκά στρώματα μεγάλων χωρών, σε ένταση της αντικομμουνιστικής και αντισοσιαλιστικής εκστρατείας της ΕΕ. Εχουν ηττηθεί κατά κράτος οι θεωρίες περί «κοινωνικού κράτους», περί μιας ΕΕ των λαών και των κινημάτων, όπου προπαγανδίζουν την ουτοπία ότι «ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη», καλλιεργώντας αυταπάτες.

Η αποδυνάμωση συνολικά του δικομματισμού, με ταυτόχρονη ισχυροποίηση του ΚΚΕ και ήττα του οπορτουνισμού, είναι το μόνο αποτέλεσμα που συμφέρει το λαό. Θα δημιουργήσει άλλο κλίμα, θα εκφραστεί σε ανάταση του εργατικού κινήματος, θα δώσει ώθηση στο εργατικό λαϊκό κίνημα. Είναι η απάντηση για να μην πληρώσει ο λαός την κρίση.

Το ΚΚΕ έχει πρώτ' απ' όλα στραμμένη την προσοχή του στο κίνημα. Κίνημα που συμβάλλει όχι μόνο στην πολιτική και ιδεολογική χειραφέτηση από την αστική πολιτική, αλλά και που προωθεί τη συμμαχία του με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Γιατί απ' αυτό αρχίζει η εναλλακτική λύση που φτάνει στη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία. Επομένως, είναι κρίσιμες οι εκλογές για τα λαϊκά συμφέροντα. Και η ψήφος είναι όπλο τιμωρίας της αντιλαϊκής πολιτικής με ταυτόχρονη ενδυνάμωση της πορείας για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, της προοπτικής της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας με ψήφο στο ΚΚΕ.

«ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ. Μόνος κερδισμένος το μεγάλο κεφάλαιο

Με δισεκατομμύρια ευρώ από τις τσέπες των εργαζόμενων, η κυβέρνηση θα πριμοδοτήσει την τζάμπα εργασία, δημιουργώντας νέα τετελεσμένα για μετά την κρίση

«Απασχολήσιμοι - καταρτίσιμοι - ανακυκλώσιμοι». Θα μπορούσε να είναι το μότο του αποκαλούμενου «Σχεδίου Δράσης για την Απασχόληση» το οποίο παρουσίασε την περασμένη Πέμπτη η κυβέρνηση της ΝΔ. Μέσω αυτού και με πρόσχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας, επιχορηγεί με δισεκατομμύρια ευρώ τους κάθε λογής εργοδότες στον Ιδιωτικό και το Δημόσιο Τομέα.

Συγκεκριμένα, το «Σχέδιο Δράσης» αφορά σε προγράμματα και δράσεις για τα έτη 2008, 2009 και 2010, τα οποία χρηματοδοτούνται με το ποσό των 3,2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Χρήματα που προέρχονται από την καταλήστευση των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Στόχος είναι να προωθήσει τη φθηνή, ευέλικτη και προσωρινή εργασία - όπλο στα χέρια του κεφαλαίου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που το ίδιο δημιούργησε.

Ταυτόχρονα, με την προώθηση διάφορων ληξιπρόθεσμων προγραμμάτων κατάρτισης, αποχαρακτηρίζει από ανέργους όσους συμμετέχουν σε αυτά, ώστε να εμφανίζει πλασματική μείωση της ανεργίας. Γνωστή «αλχημεία», στην οποία καταφεύγουν, χρόνια τώρα, οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Το «Σχέδιο Δράσης» χωρίζεται πρακτικά σε δύο μέρη. Το ένα αφορά σε δράσεις του ΟΑΕΔ και, κυρίως, σε προγράμματα επιδότησης πρόσκαιρων θέσεων εργασίας. Το άλλο σε χρηματοδότηση, κυρίως, προγραμμάτων κατάρτισης ανέργων, από το αποκαλούμενο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ).

Ούτε μία σταθερή θέση εργασίας

Ο ΟΑΕΔ υλοποιεί ή πρόκειται να υλοποιήσει προγράμματα επιχορήγησης ιδιωτικών επιχειρήσεων, του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου Τομέα και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) προκειμένου να απασχολήσουν προσωρινά περίπου 240.000 άνεργους. Το συνολικό ύψος της επιχορήγησης από τον ΟΑΕΔ ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η χρονική διάρκεια απασχόλησης των ανέργων ποικίλει από 5 μήνες έως και 24 μήνες.

Με άλλα λόγια, οι εργοδότες εισπράττουν ή θα εισπράξουν τεράστια ποσά χωρίς να εξασφαλιστεί ούτε μία σταθερή θέση εργασίας. Αντιθέτως, οι ίδιοι θα απολαύσουν τη δυνατότητα εκμετάλλευσης πάμφθηνου εργατικού δυναμικού και για αυτό θα χρηματοδοτηθούν από τον ΟΑΕΔ, δηλαδή από τα λεφτά των ίδιων των εργαζομένων.

Από τα προγράμματα αυτά αξίζουν να αναφερθούν τα εξής:

· Μέσα στο 2009, ποσό ύψους 309.000.000 ευρώ που προορίζονταν για τα επιδόματα ανεργίας, θα μετατραπεί σε επιχορήγηση προς τις επιχειρήσεις ιδιωτικού, δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα καθώς και στους ΟΤΑ. Ηδη η ΚΕΔΚΕ υπέγραψε την σχετική συμφωνία με την κυβέρνηση. Συνολικά θα εξασφαλιστούν στην εργοδοσία 60.000 άνεργοι, των οποίων το επίδομα ανεργίας θα μετατραπεί σε επιδότηση για τους εργοδότες, οι οποίοι θα απασχολήσουν όλον αυτό το «στρατό των ανέργων» με μειωμένο «κόστος», πληρώνοντας μόνο την διαφορά μέχρι την κάλυψη του μισθού.

· Αναμένεται η προκήρυξη προγράμματος «Μια αρχή, μια ευκαιρία» για την επιχορήγηση επιχειρήσεων ιδιωτικών, δημοσίου και ΟΤΑ με 160.000.000 ευρώ. Στόχος η απασχόληση για πέντε μήνες 40.000 νέων που εγκατέλειψαν την δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή τέλειωσαν το λύκειο. Οι επιχειρήσεις δεν θα δώσουν ούτε ένα ευρώ ενώ δεν έχουν υποχρέωση να τους απασχολούν ούτε για μία μέρα μετά τη λήξη του προγράμματος. Ο ΟΑΕΔ είναι αυτός που αναλαμβάνει εξολοκλήρου την καταβολή των μισθών και των ασφαλιστικών εισφορών των «απασχολήσιμων» νέων. Το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα με τους ίδιους όρους εφαρμόστηκε και το 2008 χωρίς ακόμα να έχει ολοκληρωθεί.

· Καταρτίζεται ειδικό πρόγραμμα ενίσχυσης των μεγαλοξενοδόχων ύψους 50.000.000 ευρώ, τα οποία θα εισπράξουν οι εποχικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και θα αναλογεί στα επιδόματα ανεργίας για το δίμηνο Απρίλη και Μάη για το σύνολο του εποχικού προσωπικού τους.

· Παράλληλα με τα παραπάνω, ήδη από το 2008, «τρέχουν» προγράμματα ενίσχυσης επιχειρήσεων από τον ΟΑΕΔ για προσωρινή πρόσληψη ανέργων και ημερομηνίας λήξης μετά από 24 μήνες. Ενδεικτικά αναφέρουμε το πρόγραμμα επιχορήγησης επιχειρήσεων για νέους ανέργους ηλικίας μέχρι 30 ετών, ύψους 101 εκατομμυρίων ευρώ, για προσωρινή απασχόληση ανέργων άνω των 45 ετών, ύψους 99 εκατομυρίων ευρώ, για πρόσληψη ανέργων πλησίον της σύνταξης, ύψους 81 εκατομμυρίων ευρώ.

Επίσης, ο ΟΑΕΔ χρηματοδοτεί τα κατ' ευφημισμόν προγράμματα επιχορήγησης «νέων επιχειρηματιών». Προγράμματα που καλλιεργούν τη ψευδαίσθηση ότι κάποιος άνεργος μπορεί να ξεκινήσει, με πενιχρά μέσα, μια δήθεν επικερδή επιχείρηση. Τη στιγμή που σε κάθε τομέα της οικονομίας χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις κλείνουν ή φυτοζωούν, λόγω της τεράστιας πίεσης που δέχονται από τις μεγάλες επιχειρήσεις και τη φιλομονοπωλιακή πολιτική των κυβερνήσεων. Τα προγράμματα αυτά αφορούν σε πάνω από 27.000 άνεργους και το συνολικό ύψος της χρηματοδότησής τους ξεπερνά τα 435 εκατομμύρια ευρώ.

Όλοι συμμέτοχοι στο αντεργατικό «παιχνίδι»

Η χρηματοδότηση των προγραμμάτων κατάρτισης ικανοποιούν τις απαιτήσεις της εργοδοσίας για φθηνό, ευέλικτο και διαρκώς καταρτίσιμο εργατικό δυναμικό. Μέσω αυτών οι εργαζόμενοι θα προσλαμβάνουν πρόσκαιρες και αποσπασματικές γνώσεις που όμως το κεφάλαιο θεωρεί απαραίτητες στην εκάστοτε χρονική περίοδο, για την αύξηση της κερδοφορίας του.

Το συγκεκριμένο «Σχέδιο Δράσης» αποσκοπεί στην κατάρτιση σχεδόν 137.00 ανέργων. Η συνολική χρηματοδότηση φθάνει τα 620 εκατομμύρια ευρώ.

· Τα 230 εκατομμύρια ευρώ αφορούν επιχορήγηση επιχειρήσεων για την κατάρτιση ανέργων, στους κλάδους των κατασκευών, του τουρισμού και στα λεγόμενα «πράσινα επαγγέλματα».

· Επίσης, 50 εκατομμύρια ευρώ θα δοθούν για την εκπαίδευση εργαζομένων που εξαναγκάζονται σε εκ περιτροπής εργασία (μείωση μερών ή ωρών εργασίας με αντίστοιχη μείωση των μισθών). Η εκπαίδευσή τους θα γίνεται τις ημέρες που δε θα εργάζονται και θα λαμβάνουν το υπόλοιπο του μισθού τους από τον ΛΑΕΚ. Ετσι, ουσιαστικά επιδοτείται το μέτρο της εκ περιτροπής εργασίας και ανοίγει ο δρόμος για τη γενίκευσή της. Ενώ τα βάρη και οι υποχρεώσεις των εργοδοτών μεταφέρονται στις πλάτες όλων των εργαζομένων που θα τα καλύψουν με τις εισφορές τους μέσω του ΛΑΕΚ.

Αυτό το τελευταίο μέτρο δεν είναι μόνο μποναμάς στους μεγαλοεργοδότες που έχουν ήδη καταφύγει στην εκ περιτροπής εργασία για να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους σε περίοδο κρίσης. Επιπλέον, δίνει το σύνθημα για γενίκευση του συγκεκριμένου αντεργατικού μέτρου, αφού κάθε εργοδότης έχει πλέον ένα επιπλέον και ισχυρό κίνητρο για να βγάλει έναν εργαζόμενο εκτός παραγωγής για όσο χρονικό διάστημα εξυπηρετούνται τα κέρδη του.

Ακόμα, μέσω ΕΣΠΑ χρηματοδοτούνται προγράμματα που προάγουν τον «κοινωνικό εταιρισμό» για να αναλάβει το έργο της «προσαρμοστικότητας» των εργαζομένων. Για το σκοπό αυτό θα δοθούν στους «κοινωνικούς εταίρους» 52 εκατομμύρια ευρώ. Στην ίδια κατεύθυνση, θα δοθούν ακόμα 150 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα διαχειριστούν εργοδοτικές οργανώσεις, επιμελητήρια, ΟΤΑ, μη κυβερνητικές οργανώσεις, αλλά και συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Πρόκειται για μια άθλια και επικίνδυνη αποστολή την οποία αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας συνδικαλιστικές οργανώσεις όπου πλειοψηφεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός. Και μ' αυτόν τον τρόπο οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες επιδιώκουν να ενσωματώσουν χιλιάδες εργαζόμενους στη λογική της ψευτοκατάρτισης, σαν το υποκατάστατο της σταθερής δουλειάς με δικαιώματα, χαμηλώνοντας κι άλλο τον πήχη των διεκδικήσεων και προσδοκιών της εργατικής τάξης.

Τέλος, με 25 εκατομμύρια ευρώ θα χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη της λεγόμενης «κοινωνικής οικονομίας». Αποδέκτες θα είναι οι «κοινωνικές επιχειρήσεις», δηλαδή ιδιώτες που θα δραστηριοποιούνται με σκοπό το κέρδος σε κοινωνικούς τομεις και υπηρεσίες που θα έπρεπε να προσφέρονται από το κράτος.

Φουσκώνουν το λογαριασμό

Στα 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ περιλαμβάνονται και άλλες δράσεις που, μεταξύ άλλων, εξυπηρετούν την κυβέρνηση να επιδείξει, ενόψει ευρωεκλογών, δήθεν «κοινωνικό έργο» με «ξένα κόλυβα».

Ετσι, στο «Σχέδιο Δράσης» περιλαμβάνονται κονδύλια για παιδικούς σταθμούς, για τα προγράμματα «Βοήθεια στο Σπίτι». Με τα κονδύλια αυτά στηρίζεται η ύπαρξη και λειτουργία των ιδιωτικών παιδικών σταθμών. Ακόμα, συνεχίζεται το καθεστώς ομηρίας των εργαζομένων στις δομές πρόνοιας που επιπλέον παρουσιάζουν μεγάλες ελλείψεις σε σχέση με τις ανάγκες που καλούνται να εξυπηρετήσουν.

Ακόμα περιλαμβάνονται κονδύλια που προέρχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, δηλαδή χρήματα του Οργανισμού Εργατικής Εστίας για τον κοινωνικό τουρισμού και του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας για την επιδότηση ενοικίου.

Η ταύτιση της ενεργειακής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ

  Η ταύτιση της ενεργειακής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώνεται από τους εκπροσώπους του δικομματισμού με κάθε ευκαιρία, όσο κι αν προσπαθούν να την αποκρύψουν από τους εργαζόμενους, με φραστικές οξύτητες, που τελικά αφορούν την αντιπαράθεσή τους για το ποιος είναι περισσότερο ικανός να την εφαρμόσει. Εξετάσεις στο μεγάλο κεφάλαιο δίνουν και οι δύο, η μεν ΝΔ με το πλεονέκτημα και το βάρος της υλοποίησης των κατευθύνσεων της ΕΕ, το δε ΠΑΣΟΚ με το πλεονέκτημα και το βάρος της κριτικής εκ του ασφαλούς.

Η τοποθέτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μιχ. Χρυσοχοΐδη, αρμόδιου για θέματα ενέργειας, πριν από λίγες μέρες στο Ενεργειακό Συνέδριο του «Εκόνομιστ», δεν οδήγησε καν στη γνωστή «κονταρομαχία» εντυπώσεων, ίσως επειδή το διεθνές ακροατήριο και η παρουσία των επικεφαλής των εγχώριων επιχειρήσεων, οδήγησαν σε μια «πολιτισμένη», τεχνοκρατική, προσέγγιση του θέματος. Ωστόσο, οι γνωστές επικαλύψεις των δύο κομμάτων στον τομέα της ενεργειακής πολιτικής, εμφανίστηκαν και πάλι σε όλο τους το μεγαλείο, αφορούν τις πρόσφατες τοποθετήσεις τους και αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν καν το δίλημμα της επιλογής ανάμεσά τους και σ' αυτή την περίπτωση.

Οι ταυτίσεις

Ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης ανέφερε αρχικά ότι «μια εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση για να χαράξουμε ενεργειακή πολιτική, είναι η κλιματική αλλαγή». Εθεσε με αυτό τον τρόπο την «περιβαλλοντική» διάσταση της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ η οποία συνάδει με το ευαισθητοποιημένο «κοινό αίσθημα» για την προστασία του περιβάλλοντος. Η κυβέρνηση δεν κάνει κάτι αντίθετο. Πέρα από την απόφασή της να αποκηρύξει το λιθάνθρακα - έστω και αν οι αιτίες της δεν έχουν να κάνουν με την προστασία του περιβάλλοντος -, στις 18 του Φλεβάρη ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης δήλωνε ότι χρειάζεται «τροποποίηση του ενεργειακού σχεδιασμού της χώρας» και «στροφή σε μια πιο πράσινη κατεύθυνση», ενώ με αφορμή την «Ωρα της Γης» και το σβήσιμο των φώτων για μία ώρα, δήλωνε στις 26 του Μάρτη: «Η προστασία του περιβάλλοντος είναι ψηλά στην ατζέντα του υπουργείου Ανάπτυξης». Και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ξέρουν ότι με πρόσχημα την προστασία του περιβάλλοντος μπορούν να προωθηθούν σημαντικά οι «πράσινες μπίζνες» και δηλώνουν ότι θα συμβάλλουν σε αυτή την κατεύθυνση. Να σημειωθεί ότι η δήλωση Χρυσοχοΐδη για την «κλιματική αλλαγή» ήρθε αμέσως μετά την «δέσμευση» 61 ηλεκτροπαραγωγικών εταιρειών της Ευρώπης για εξάλειψη των εκπομπών άνθρακα έως το 2030... με το αζημίωτο. Ολοι μαζί, λοιπόν, στην... κοινή προσπάθεια.

Το ΠΑΣΟΚ δρομολόγησε την «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και ξεκίνησε την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, μεταξύ άλλων. Ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης σημείωσε ότι η ΔΕΗ «θα αποτελέσει για μας όχημα για την αναπτυξιακή προσπάθεια που πρέπει να κάνει η χώρα τα επόμενα χρόνια στον τομέα της ενέργειας». Για να ταυτιστεί με την κυβέρνηση της ΝΔ και τον υπουργό Ανάπτυξης, που επανειλημμένα έχει δηλώσει, όπως και στις 13 του Φλεβάρη: «Σε όλο αυτό το νέο πλαίσιο που διαμορφώνεται, η ΔΕΗ ήταν και παραμένει η κολόνα του ενεργειακού μας συστήματος. Στη ΔΕΗ στηριζόμαστε και θα στηριχθούμε».

Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ελέγχονται πλέον για τα καλά από τους ενεργειακούς κολοσσούς. Εκεί είναι το χρήμα, δεδομένης και της υψηλής αποζημίωσης για ηλεκτροπαραγωγή από αυτές. Νέες διατάξεις προωθούνται για περισσότερη ελευθερία στην εγκατάσταση αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως η πολιτική δύναμη που θέλει να πάει τη χώρα... ένα βήμα πιο πέρα. Ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης επισήμανε: «Οχι πια εισαγωγείς και μεταπράτες, αλλά προσπάθεια για κατασκευή κλιμάτων, ή ολόκληρων εγκαταστάσεων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας». Ωστόσο φαίνεται να έχει τις ίδιες απόψεις και η κυβέρνηση. Ο Κ. Χατζηδάκης σημείωνε στις 19 του Μάρτη, με αφορμή την παρουσίαση του σχεδίου για το «Πράσινο Νησί»: «Θα συμβάλλει στην ανάπτυξη τεχνογνωσίας πάνω στη χρήση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Θα αποτελέσει πεδίο δοκιμών και ανάπτυξης των τεχνολογιών σε πραγματικές συνθήκες και θα αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για την πολιτική της πράσινης οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, αλλά και ένα εθνικό κεφάλαιο για περαιτέρω εκμετάλλευση και εξαγωγή».

Η Ερευνα και Τεχνολογία είναι ένας τομέας στον οποίο δίνει ιδιαίτερη σημασία η ΕΕ, με εκτενείς αναφορές και στη Στρατηγική της Λισαβόνας. Δύο είναι τα βασικά ζητούμενα. Οι δημόσιοι ερευνητικοί φορείς, εκπαιδευτικοί και μη, να δουλεύουν για λογαριασμό των επιχειρήσεων και να στραφούν σε εφαρμογές που θα οδηγήσουν σε επικερδή προϊόντα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφωνούν, με τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη να δηλώνει ότι πρέπει «να ξαναβάλουμε το Πανεπιστήμιο να δουλέψει και να συνδεθεί με την πραγματική οικονομία» και τον Κ. Χατζηδάκη να λέει στις 8 του Γενάρη: «Να προχωρήσουμε προς την κατεύθυνση της σύνδεσης της έρευνας με την παραγωγή. Γιατί τα δύο αυτά μεγέθη ασύνδετα δεν μπορεί να έχουν τη δυναμική, η οποία απαιτείται. Είναι μια δύσκολη προσπάθεια, γιατί στη χώρα μας δεν υπάρχει ούτε η παιδεία, ούτε η τεχνογνωσία να προχωρήσουμε, αλλά είναι κρίμα να μην το κάνουμε την ώρα που διαθέτουμε και σπουδαία εκπαιδευτικά ιδρύματα και κυρίως σπουδαία μυαλά». Στις 26 του Φλεβάρη πρόσθετε ότι χρειάζεται «στενή συνεργασία ερευνητικών κέντρων και αγοράς, ώστε η έρευνα και η καινοτομία να αξιοποιούνται για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας».

Στον τομέα της τροφοδοσίας με φυσικό αέριο, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης δήλωνε στο Διεθνές Ενεργειακό Συνέδριο ότι «πρέπει να είμαστε πάρα πολύ τολμηροί, πάρα πολύ οραματικοί, εξαιρετικά επιθετικοί μέσω των διπλωματικών μας σχέσεων» για «τη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού της χώρας». Αυτό λένε και οι Αμερικάνοι, αυτό λένε και οι ηγέτες της ΕΕ, αυτό λέει το ΠΑΣΟΚ, αυτό λέει και η κυβέρνηση μέσω του Κ. Χατζηδάκη, που στις 16 του Μάρτη σημείωνε ότι ο ένας από τους δύο άξονες της ενεργειακής στρατηγικής της κυβέρνησης είναι: «Ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού με διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών. Για το σκοπό αυτό αξιοποιούμε τη γεωστρατηγική θέση της χώρας μας και την αναδεικνύουμε σε ενεργειακό κόμβο στην ευρύτερη περιοχή».

Ολα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά σημεία ταύτισης της ενεργειακής πολιτικής των δύο κομμάτων. Υπάρχουν πολύ περισσότερες, συμπτώσεις. Συμφωνούν και οι δύο ότι πρέπει να ενισχυθούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα στον ενεργειακό τομέα και στις ΑΠΕ. Προωθεί το ένα νομοσχέδιο μετά το άλλο η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ ασκεί κριτική για τις... καθυστερήσεις. Ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης δήλωνε στο Συνέδριο ότι οι Ελληνες είμαστε γενικά ρυπαροί, επιβαρυντικοί για το περιβάλλον, και ο υπουργός Ανάπτυξης εξέθετε τα μέτρα για την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος. Πάνω και πέρα από όλα αυτά, συναινούν και συναγωνίζονται στην υλοποίηση της «απελευθέρωσης» της αγοράς ενέργειας.

Η θέση του ΚΚΕ

Στη βάση αυτών των συμπτώσεων, η επιλογή δεν προσφέρεται ως δυνατότητα. Μπορεί και οι δυο «μονομάχοι» να ισχυρίζονται πως η πολιτική τους έχει ως στόχο τη βελτίωση των συνθηκών ζωής του ελληνικού λαού, αλλά είναι ένα ακόμη ψέμα. Γιατί προσεγγίζουν την ευημερία των πολιτών μέσω της ευημερίας των επιχειρήσεων και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους. Είναι πολλά αυτά που μπορούν να ειπωθούν για το κατά πόσο αυτή η πολιτική είναι σε θέση, και έχει την πρόθεση, να υπηρετήσει το λαϊκό συμφέρον. Ωστόσο, είναι η αντίθετη άποψη, ο άλλος δρόμος, στον οποίο πρέπει να αναζητηθεί η λύση. Στην πρόταση του ΚΚΕ για την ενεργειακή πολιτική, τους στόχους που πρέπει να υπηρετεί, το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον στο οποίο μπορεί να γίνει πράξη. Για κοινωνική κρατική ιδιοκτησία στις πρώτες ύλες, τα μέσα παραγωγής, τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής. Για έναν αποκλειστικά κρατικό, ενιαίο φορέα ενέργειας, μηχανισμό της λαϊκής οικονομίας, με σκοπό την εξασφάλιση φτηνής λαϊκής κατανάλωσης, την πλήρη αξιοποίηση των εγχώριων πρώτων υλών, τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας, την ασφάλεια των εργαζομένων.

Οι Οικολόγοι - Πράσινοι και τα φιλοευρωενωσιακά πεπραγμένα τους

Οσο δυναμώνει η δυσαρέσκεια εργατικών - λαϊκών δυνάμεων και μετατρέπεται σε αγανάκτηση, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για απεγκλωβισμό τους από τα κόμματα της αστικής δικομματικής εναλλαγής, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, η τάση ριζοσπαστικοποίησής τους και η ενίσχυση του ΚΚΕ, τόσο εντείνονται και οι προσπάθειες και τα σενάρια της αστικής τάξης για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, ώστε να διατηρηθεί ακλόνητο το αστικό πολιτικό σύστημα. Στη χώρα μας υπάρχει πλούσια εμπειρία από την αξιοποίηση υπαρκτών ή και την κατασκευή πολιτικών κομμάτων - εφεδρειών της αστικής εξουσίας, που στον κατάλληλο χρόνο παίζουν το ρόλο των αναχωμάτων, εγκλωβίζουν τη λαϊκή οργή, αποτρέπουν τη ριζοσπαστικοποίηση πλατιών τμημάτων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, διευκολύνοντας το κεφάλαιο και τους άλλους πολιτικούς τους εκπροσώπους να ανασυνταχθούν, να ανακόψουν βαθύτερες αλλαγές, ανασύνταξης και αντεπίθεσης του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Στα πλαίσια αυτών των διεργασιών εντάσσεται και η επιδίωξη να αποκτήσει πολιτική ύπαρξη, μέσα από την ανάδειξή του ως δημοσκοπικό μέγεθος, το κόμμα των Οικολόγων - Πράσινων και στη χώρα μας.

Ετσι, σε πείσμα της πραγματικότητας, η αστική τάξη, μέσα από τα κρατικά και ιδιωτικά έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ με τη μέθοδο της λαθροχειρίας, ταυτίζει με αυθαίρετο τρόπο περιβαλλοντικές ανησυχίες και δράση των εργαζομένων με το κόμμα των Οικολόγων - Πράσινων, εμφανίζοντάς το στις δημοσκοπήσεις ως μετρήσιμη πλέον πολιτική δύναμη. Το γεγονός ότι σκόπιμα οι αντιδραστικές πολιτικές θέσεις του, η ίδια η πολιτική του παρουσία καλύπτονται από ένα πέπλο ομίχλης και ασάφειας εξυπηρετεί τον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα που θέλουν να του προσδώσουν, ώστε να εμφανίζεται ως μία δύναμη που ενδιαφέρεται γενικά και αόριστα για την προστασία του περιβάλλοντος, ζήτημα που ολοένα και περισσότερο ευαισθητοποιεί λαϊκές δυνάμεις. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν έχουν διαταξικό και πολύ περισσότερο ουδέτερο, ταξικό χαρακτήρα. Εχουν ταξική πηγή και αιτία. Οφείλονται στην άναρχη και ληστρική δράση του κεφαλαίου, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που εξαντλεί τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, μολύνει, καταστρέφει την περιβαλλοντική ισορροπία, εμπορευματοποιεί κάθε σπιθαμή γης, δάση, ορεινούς όγκους, παραλίες και αιγιαλούς, αφού το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι η μεγιστοποίηση των κερδών του.

Συγκάλυψη της ταξικής φύσης των προβλημάτων

Οποιος, όπως το κόμμα των Οικολόγων - Πράσινων, αποκρύπτει την ταξική φύση των περιβαλλοντικών προβλημάτων και καλλιεργεί την αντίληψη ότι γι' αυτά ευθύνονται εξίσου οι εργαζόμενοι και τα μονοπώλια, όχι μόνο υπονομεύει την πάλη για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά παραδίδει την περιβαλλοντική προστασία στις αδηφάγες ορέξεις του κεφαλαίου, βάζει κυριολεκτικά «το λύκο να φυλάει τα πρόβατα».

Αλλωστε, μόνο τυχαία δεν είναι η δραστηριοποίηση τμημάτων του κεφαλαίου γύρω από περιβαλλοντικά προβλήματα, η προβολή τέτοιων ζητημάτων μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που κατέχουν, η ανάληψη πρωτοβουλιών και η προσπάθειά τους να τους προσδώσουν και λαϊκό έρεισμα. Η λεγόμενη πράσινη οικονομία, οι επενδύσεις σε ήπιες μορφές παραγωγής ενέργειας, κατασκευές ενεργειακής απόδοσης, τεχνολογίες «φιλικές» προς το περιβάλλον, μπορούν να αποτελέσουν, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες πλήρους εξέλιξης της καπιταλιστικής κρίσης, μια νέα διέξοδο για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Στη χώρα μας αντίστοιχες προσπάθειες δημιουργίας πράσινων κομμάτων, με μια ορισμένη επιρροή, δεν ευοδώθηκαν. Το αντίθετο όμως συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Εκεί η έλλειψη ισχυρών κομμουνιστικών κομμάτων με ταξική γραμμή πάλης και η αδύναμη ανάπτυξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος αξιοποιήθηκαν από την αστική τάξη, η οποία ανέδειξε και ενίσχυσε πολιτικές δυνάμεις που αυτοχαρακτηρίζονται ως «πράσινες», προβάλλοντας την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, που καρπώνονται και εγκλωβίζουν τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας και της απογοήτευσης.

Η πορεία αυτών των κομμάτων, η στάση τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συνολικά η στάση τους απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την αντιλαϊκή πολιτική της είναι αποκαλυπτική.

Οι Πράσινοι συγκροτήθηκαν σε πολιτική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο μετά τις ευρωεκλογές του 1989. Πανηγύρισαν έξαλλα για την ανατροπή του σοσιαλισμού και την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Στήριξαν ενεργά τις προσπάθειες διεύρυνσης της ΕΕ με τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Στο βρώμικο πόλεμο ΕΕ και ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας, το 1994 και το 1999, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, προσφέροντας με την έξαλλη προπαγάνδα τους για τον «μακελάρη Μιλόσεβιτς» και τη «γενοκτονία των Κοσσοβάρων» το αναγκαίο πολιτικό άλλοθι. Οι Πράσινοι συμμετείχαν στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, εκείνες δηλαδή που πρωτοστάτησαν για τη σφαγή του γιουγκοσλαβικού λαού. Ποιος δε θυμάται τον περιβόητο Γιόσκα Φίσερ, ηγέτη του κόμματος των Γερμανών Πρασίνων, που από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας συνέβαλε ενεργά στο αιματοκύλισμα των βαλκανικών λαών, στην αλλαγή των συνόρων, τη ΝΑΤΟική στρατιωτική κατοχή των Βαλκανίων, τη δημιουργία ευρωΝΑΤΟικών προτεκτοράτων. Προώθησε και στήριξε όλες τις επιδιώξεις του γερμανικού κεφαλαίου και των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, τις ωμές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΕ σ' ολόκληρο τον κόσμο. Την ίδια περίοδο, ως ανταμοιβή προφανώς για τις πολύτιμες υπηρεσίες που πρόσφεραν οι Πράσινοι στο ευρωενωσιακό κεφάλαιο, διορίστηκε Επίτροπος, αρμόδιος για θέματα προϋπολογισμού, το στέλεχος των Γερμανών Πρασίνων, Μίκαελ Σρέγιερ.

Με τις αξίες της ΕΕ

Το Φλεβάρη του 2004 οι δυνάμεις αυτές, κατ' επιταγή της ΕΕ, ίδρυσαν το «Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα», το οποίο, όπως όλα τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τη νομοθεσία της ΕΕ, είναι υποχρεωμένο από την κοινοτική νομοθεσία να υποτάσσεται στην ΕΕ και τις αξίες της και αναλαμβάνει από το καταστατικό της την υποχρέωση να στηρίζει την ΕΕ, να προπαγανδίζει και να προωθεί ανάμεσα στους λαούς την αντιλαϊκή πολιτική της.

· Οι Οικολόγοι - Πράσινοι αναδεικνύονται σε πρωταθλητή της ευρωλαγνείας και στήριξης της ιμπεριαλιστικής διακρατικής ένωσης, της ΕΕ. Αυτοπροσδιορίζονται ως υπέρμαχοι της ομοσπονδιοποίησης της ΕΕ και σε αυτή την κατεύθυνση υποστήριξαν και υπερψήφισαν όλες τις αντιλαϊκές αντεργατικές συνθήκες της ΕΕ, την Ενιαία Πράξη του 1986, το Μάαστριχτ, το Αμστερνταμ, τη Νίκαια και το «ευρωσύνταγμα» τη «Συνθήκη της Λισαβόνας». Ενώ δημαγωγικά στηρίζουν ένθερμα τη «Συνθήκη της Λισαβόνας», αποκρύβουν ότι στο Ευρωκοινοβούλιο τάχθηκαν με την ψήφο τους κατά της διεξαγωγής δημοψηφισμάτων στα κράτη - μέλη της ΕΕ.

· Στηρίζουν την αντεργατική πολιτική της ΕΕ, υπερψηφίζοντας στο Ευρωκοινοβούλιο τις «κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ για την απασχόληση» στα πλαίσια της «Στρατηγικής της Λισαβόνας», για τη διασφάλιση και αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μέσα από τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις ψηφίζουν την κατεδάφιση του εργατικού δικαίου και των δικαιωμάτων που με σκληρούς αγώνες και θυσίες κατέκτησε η εργατική τάξη. Την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, τη γενίκευση των ελαστικών και μερικών μορφών απασχόλησης. Την περιβόητη «ευελφάλεια». Την προώθηση του 65ωρου-78ωρου, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας σε ετήσια βάση, την ανατροπή του ημερήσιου και εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας, τον κατακερματισμό του σε ενεργό και απλήρωτο «ανενεργό». Τη νομιμοποίηση των δουλεμπορικών γραφείων και την ενοικίαση εργαζομένων.

· Την κατεδάφιση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, την προώθηση της ιδιωτικοποίησής τους μέσα από το σύστημα των τριών πυλώνων (εθνική σύνταξη προνοιακού χαρακτήρα, επαγγελματική ασφάλιση, ιδιωτική ασφάλιση). Την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τη μείωση των ασφαλιστικών και προνοιακών παροχών.

· Υποστηρίζουν την ενίσχυση του ευρωενωσιακού ιμπεριαλιστικού κέντρου της ΕΕ, την εμβάθυνση της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και την Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ΕΠΑΑ). Υπερψήφισαν την ιμπεριαλιστική πολιτική «Καλής Γειτονίας», τη δημιουργία της Ευρωμεσογειακής Ενωσης, την «Ανατολική» και «Βόρεια» Διάσταση. Συμφωνούν με την πολιτική ΝΑΤΟ - ΗΠΑ - ΕΕ στα Βαλκάνια. Υπερψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο το ψήφισμα για τη Σρεμπρένιτσα και την Εκθεση που παρατείνει την εντολή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Στήριξαν και συμμετείχαν στις ενέργειες για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, το ματοκύλισμα των Βαλκανίων. Αναγνώρισαν τα ευρωΝΑΤΟικά προτεκτοράτα, όπως το Κόσσοβο. Γι' αυτό και υπερψήφισαν την έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με «το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου και το ρόλο της ΕΕ» και χαιρέτισαν την αποστολή από την ΕΕ της κατοχικής αστυνομικοδικαστικής δύναμης της EULEX. Δίνουν στήριξη στις αλυτρωτικές επιδιώξεις των Σκοπίων. Αναλαμβάνουν δημόσιες πρωτοβουλίες για τη διεύρυνση της ΕΕ στα Βαλκάνια, για μειονοτικά και γλωσσικά προβλήματα στην Ελλάδα, προωθώντας την ιμπεριαλιστική τακτική του «διαίρει και βασίλευε» στην περιοχή.

· Είναι συνένοχοι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΕ. Τάχθηκαν υπέρ όλων των επεμβάσεων της ΕΕ σε τρίτες χώρες, στο όνομα της αντιμετώπισης «ανθρωπιστικών» κρίσεων και της τρομοκρατίας. Ψήφισαν το δόγμα Σολάνα για την «εξωτερική διάσταση της καταπολέμησης της τρομοκρατίας».

· Ζητάνε περισσότερα κονδύλια για τον κοινοτικό προϋπολογισμό που ενισχύει το κεφάλαιο, την ενδυνάμωση του λεγόμενου Χώρου Ελευθερίας Ασφάλειας και Δικαιοσύνης (ΧΕΑΔ) της ΕΕ και των ευρωενωσιακών μηχανισμών φακελώματος και καταστολής του εργατικού κινήματος, με πρόσχημα την δήθεν πιο αποτελεσματική ευρωενωσιακή αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

· Συντάσσονται με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις στην αντικομμουνιστική εκστρατεία. Ψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο όλα τα αντιδραστικά, ρεβανσιστικά και ανιστόρητα αντικομμουνιστικά ψηφίσματα, όπως αυτό της 23.10.2006 «σχετικά με την 50ή επέτειο της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956 και την ιστορική σημασία της για την Ευρώπη». Το αποκορύφωμα ήταν το κατάπτυστο ψήφισμα με τίτλο «Ευρωπαϊκή συνείδηση και ολοκληρωτισμός» που συνδιαμόρφωσαν, συνυπέγραψαν και βέβαια υπερψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο στις 2 του Απρίλη 2009 και εξισώνει το ναζισμό με τον κομμουνισμό. Για να μη μείνουν πίσω στην έξαλλη αντικομμουνιστική υστερία που αναπτύσσει η ΕΕ, οργάνωσαν δικές τους πρωτοβουλίες και αντικομμουνιστικές εκδηλώσεις, προβάλλοντας όλα τα ανιστόρητα χυδαιολογήματα για την εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό.

Πράσινη καπιταλιστική οικονομία

· Στο όνομα του περιβάλλοντος της λεγόμενης πράσινης οικονομίας, προβάλλουν κάποιες αποσπασματικές προτάσεις που βρίσκονται μέσα στα πλαίσια και τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος, επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως διαχειριστές του καπιταλισμού όπως αποδείχτηκε και από τη μακροχρόνια συμμετοχή τους στις γερμανικές κυβερνήσεις, αλλά και στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις στη Γαλλία, την Ιταλία, που πήραν σκληρές αντεργατικές αποφάσεις και στήριξαν την ιμπεριαλιστική πολιτική ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΗΠΑ. Αποδέχονται όμως και μάλιστα προωθούν τη διεύρυνση του Συστήματος Εμπορίας Δικαιωμάτων Ρύπων, του χρηματιστηρίου των ρύπων, που καρπώνονται οι επιχειρήσεις και πληρώνουν οι εργαζόμενοι και το περιβάλλον. Βασίζονται στην αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» που επιτρέπει στα μονοπώλια να καταστρέφουν το περιβάλλον και να πληρώνουν ψίχουλα, μπροστά στα υπέρογκα κέρδη τους, για πρόστιμα. Διεκδικούν νέα χαράτσια για το λαό, απαιτώντας νέους, και μάλιστα κοινοτικούς, πράσινους φόρους για την ενέργεια και το περιβάλλον. Υποστηρίζουν μαζί με τις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις την λεγόμενη πράσινη οικονομία, αναθέτοντας στις επιχειρήσεις, τους καταστροφείς του περιβάλλοντος, τη διάσωσή του, εξασφαλίζοντάς τους διέξοδο σε νέους τομείς κερδοφορίας. Θεωρούν, όπως και η ΕΕ, ότι η ευθύνη για την καταστροφή του περιβάλλοντος είναι συλλογική και κατά συνέπεια το κόστος πρέπει να το πληρώσουν οι εργαζόμενοι, απαλλάσσοντας ουσιαστικά τις επιχειρήσεις από τις ευθύνες τους. Προπαγανδίζουν όπως και το κεφάλαιο ότι όλοι έχουν ευθύνη για την καταστροφή του περιβάλλοντος, απαλλάσσοντας ουσιαστικά τις επιχειρήσεις και καλώντας τους εργαζόμενους να πληρώσουν. Αποδέχονται τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) σε στρατηγικούς τομείς και στην εκμετάλλευση κοινωνικών αγαθών όπως η ενέργεια, το νερό κ.ά.

· Στο Ευρωκοινοβούλιο υπερψήφισαν την έκθεση σχετικά με τις «συστάσεις για μια μελλοντική ολοκληρωμένη περιβαλλοντική πολιτική της ΕΕ για την αλλαγή του κλίματος», την οδηγία «για τη βελτίωση και διεύρυνση του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών αερίων θερμοκηπίου της Κοινότητας», το Ψήφισμα σχετικά με το 5ο Διεθνές Φόρουμ για το νερό στην Κωνσταντινούπολη.

· Για την ασφάλεια και την ποιότητα των τροφίμων περιορίζονται ουσιαστικά στην αναγραφή στοιχείων στις ετικέτες μεταφέροντας την ευθύνη από τις διεθνικές τροφίμων στους καταναλωτές. Υποστήριξαν τη συνύπαρξη των μεταλλαγμένων με τις άλλες καλλιέργειες και ψήφισαν την σχετική οδηγία.

· Στη γεωργία υποστηρίζουν την αντιλαϊκή Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ (ΚΑΠ), τη συγχρηματοδότηση από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους. Δηλαδή, να πληρώνουν οι εργαζόμενοι μέσα από τους εθνικούς προϋπολογισμούς την αντιλαϊκή κοινοτική γεωργική πολιτική που αποφασίζεται στην ΕΕ στις Βρυξέλλες, για το ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων αγροτών και τη συγκέντρωση της παραγωγής και της γης στα χέρια των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων.

Ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα

Τι αποδεικνύουν όλα τα παραπάνω στοιχεία για τη δράση και τη στάση των Πρασίνων στην ΕΕ; Δεν υπάρχει αντιλαϊκό μέτρο και πολιτική της ΕΕ που να μη στήριξαν και υπερψήφισαν. Οι Πράσινοι ανήκουν στις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, όπως αποδεικνύεται καθημερινά από την παρουσία τους στην πολιτική σκηνή. Πολλές φορές μάλιστα πρωτοστατούν στην προώθηση των πιο αντιδραστικών επιλογών του κεφαλαίου στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος.

Η ψήφος στο κόμμα των Οικολόγων - Πράσινων δεν είναι απλά μία ανώδυνη ψήφος ρηχής διαμαρτυρίας. Είναι ψήφος ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Είναι ψήφος που θα προσμετρηθεί στην αποδοχή της ΕΕ και της αντιλαϊκής πολιτικής, μαζί με τις δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑ.Ο.Σ. Ψήφος που θα αξιοποιηθεί για την ένταση της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων, για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, μέσα από τη λεγόμενη Πράσινη Οικονομία. Ψήφος ενάντια στο περιβάλλον.

Ο διαγκωνισμός μεταξύ των αστικών κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και των οπορτουνιστών ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, γενικότερα των κομμάτων του ευρωμονόδρομου για να φτιασιδώσουν την παρουσία τους, με δήθεν φιλοπεριβαλλοντικά χαρακτηριστικά, γίνεται και μέσα από την ανάδειξη περιβαλλοντικών οργανώσεων ενσωματωμένων στη κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου.

Οι περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες και η προβολή τους από τα ΜΜΕ κατά την προεκλογική περίοδο θα συνεχισθούν και θα κλιμακωθούν από την αστική τάξη για την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου, για τη στήριξη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑ.Ο.Σ., των Πρασίνων, γενικότερα των κομμάτων του ευρωμονόδρομου.

Ενώ αποσιωπούν πρωτοβουλίες και τεκμηριωμένες καταγγελίες που έχει αναδείξει το ΚΚΕ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως τις περιβαλλοντικές καταστροφές στον Ασωπό, στο Θερμαϊκό κόλπο, στο Μαλιακό, στην Κορώνεια, στην Ψυτάλλεια, στους υγροβιότοπους, τις πυρκαγιές, τη ρύπανση των θαλασσών, το Ε/Γ - Τ/Κ πλοίο «Sea Diamond» κ.ά.

Γιατί το ΚΚΕ αποκαλύπτει τις πραγματικές αιτίες και τους υπαίτιους, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και των φυσικών πόρων, την περιβαλλοντική καταστροφή, το κεφάλαιο.

Φιλολαϊκός δρόμος για την προστασία του περιβάλλοντος μέσα στα πλαίσια της ΕΕ δεν υπάρχει.

Η ενίσχυση του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές αποτελεί εγγύηση για να δυναμώσει το μέτωπο ανυπακοής, απειθαρχίας και ρήξης με την ΕΕ, της αλληλεγγύης και της αντιιμπεριαλιστικής - αντιμονοπωλιακής πάλης, της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος. Αποτελεί το μόνο ρεαλιστικό και ελπιδοφόρο δρόμο για την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, για ριζικές αλλαγές, τη λαϊκή ευημερία

ΝΕΑ ΚΑΠ : Νεκροθάφτης των αγροτικών καλλιεργειών

Τα σπασμένα της πολιτικής ΕΕ - κυβέρνησης, της νέας ΚΑΠ και της αποδέσμευσης των επιδοτήσεων πληρώνουν ήδη οι μικροί και μεσαίοι αγρότες της χώρας

Στη δραματική συρρίκνωση βασικών αγροτικών καλλιεργειών της χώρας οδήγησε η εφαρμογή της νέας ΚΑΠ, από το 2006 και μετά. Οι αρνητικές επιπτώσεις που επέφερε η νέα ΚΑΠ είναι το αποτέλεσμα των όσων ψήφισαν από το 2003 και μετά κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ τον Ιούνη του 2003 ψήφισε το βασικό κανονισμό της νέας ΚΑΠ και την αποδέσμευση των επιδοτήσεων και η ΝΔ από το 2004 ήρθε να ψηφίσει μια σειρά κανονισμών στο πλαίσιο της νέας ΚΑΠ, όπως για το βαμβάκι, τον καπνό, το λάδι το 2004 και ακολούθως για τα μεταποιημένα οπωροκηπευτικά και το κρασί, ενώ το Νοέμβρη του 2008 ψήφισε και τα νέα αρνητικά μέτρα του ελέγχου υγείας της νέας ΚΑΠ. Από την εφαρμογή των αντιαγροτικών επιταγών της νέας ΚΑΠ, που ψηφίζουν στις Βρυξέλλες και εφαρμόζουν στην Ελλάδα, όποιος και να 'ναι στην κυβέρνηση από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τα πράγματα εξελίχτηκαν πολύ άσχημα για τους μικρομεσαίους Ελληνες αγρότες και την αγροτική παραγωγή. Και εδώ δε σηκώνει κοροϊδία για διαχειριστικές βελτιώσεις, ούτε σηκώνει κορόνες περί διαπραγματευτικής ικανότητας, πράγμα που εκτός από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όταν εναλλάξ είναι στην αντιπολίτευση, διαλαλούν αποπροσανατολιστικά και ο ΣΥΝ και ο ΛΑ.Ο.Σ., για τους δικούς τους λόγους ο καθένας.

Συγκεκριμένα παραδείγματα

Τα σπασμένα της νέας ΚΑΠ και της αποδέσμευσης των επιδοτήσεων πλήρωσε πολύ ακριβά η καπνοκαλλιέργεια. Από 120.000 τόνους που ήταν η ποσόστωση και η παραγωγή καπνού πριν την αναθεώρηση του Απρίλη του 2004, έπεσε το 2006, πρώτη χρονιά εφαρμογής της νέας ΚΑΠ, μεμιάς στους 23.000 τόνους. Το 2007 η παραγωγή έπεσε στους 20.000 τόνους και στα ίδια χαμηλά επίπεδα ήταν και το 2008.

Μεγάλο πλήγμα δέχτηκε και η τευτλοκαλλιέργεια. Η αναθεώρηση της Κοινής Οργάνωσης Αγοράς ζάχαρης το Νοέμβρη του 2005 είχε ως αποτέλεσμα τη δραστική συρρίκνωση της παραγωγής από το 2006 κιόλας. Το 2005 είχαν καλλιεργηθεί 418.000 στρέμματα και το 2006 πρώτη χρονιά εφαρμογής των νέων μέτρων της ΕΕ καλλιεργήθηκαν 270.000 στρέμματα. Δηλαδή 150.000 στρέμματα λιγότερα. Το 2007 καλλιεργήθηκαν ακόμα λιγότερα στρέμματα, 140.000 στρέμματα και ανάλογη είναι η εικόνα και για το 2008. Η κυβέρνηση της ΝΔ ξεπούλησε τη μισή ποσόστωση ζάχαρης στην ΕΕ και δύο εργοστάσια της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης έκλεισαν. Το 2007 και το 2008 έφτασε το πράγμα να βγει μια παραγωγή πολύ μικρότερη και από τη μισή ποσόστωση ζάχαρης που απέμεινε (156.702 τόνοι).

Πορεία δραματικής συρρίκνωσης υπήρξε και στη βαμβακοκαλλιέργεια. Η κυβέρνηση ψήφισε πέρσι τον Ιούνη τη μείωση του πλαφόν της συνδεδεμένης ενίσχυσης στο βαμβάκι στα 2.500.000 στρέμματα. Δηλαδή ψήφισε να μειωθεί η καλλιέργεια βαμβακιού! Ευρωπαϊκή Ενωση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν βάλει το βαμβάκι από το 2001 και μετά στη μέγκενη. Το 2001 το ΠΑΣΟΚ ψήφισε έναν ολέθριο κανονισμό και επέβαλε διοικητικά μέτρα περιορισμού της βαμβακοκαλλιέργειας. Το αποτέλεσμα ήταν από τα 4.200.000 στρέμματα η βαμβακοκαλλιέργεια να συρρικνωθεί στα 3.800.000 στρέμματα το 2006. Με την αποδέσμευση του 65% της επιδότησης, η βαμβακοκαλλιέργεια έπεσε το 2007 στα 3.400.000 στρέμματα και το 2008 στα 2.800.000 στρέμματα.

Αλλο ένα δραματικό παράδειγμα είναι η σταφίδα και πρωτίστως η σουλτανίνα. Το 2008, πρώτη χρονιά εφαρμογής του νέου κανονισμού της ΕΕ για τα μεταποιημένα οπωροκηπευτικά, η παραγωγή έπεσε κάτω από τους 400 τόνους, όταν την εμπορική περίοδο 2006 ήταν 26.750 τόνοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2007, που ήταν να ψηφιστεί ο κανονισμός για την αποδέσμευση της ενίσχυσης, η παραγωγή σουλτανίνας έπεσε στους 7.200 τόνους. Επίσης στην κορινθιακή η παραγωγή έπεσε στο μισό περίπου και κυμαίνεται στους 17.000-18.000 τόνους πλέον, όταν για το 2000 ήταν 40.000 τόνοι.

Ο κανονισμός για τα μεταποιημένα οπωροκηπευτικά έπληξε και τα χυμοποίησιμα πορτοκάλια, παρά το γεγονός ότι εδώ καθιερώθηκε 60% συνδεδεμένη στρεμματική ενίσχυση. Από 300.000 τόνους που παραδίδονταν πάνω - κάτω για χυμοποίηση, την πρώτη χρονιά εφαρμογής του νέου κανονισμού, που όρισε εμπορική περίοδο από το Νοέμβρη του 2008 μέχρι και το Φλεβάρη του 2009, παραδόθηκαν 130.000 τόνοι περίπου.

Μείωση υπήρξε επίσης και στα σιτηρά. Για παράδειγμα στο σκληρό σιτάρι το 2004 καλλιεργήθηκαν 7.500.000 στρέμματα, το 2005 7.050.000 στρέμματα και το 2008 4.410.410 στρέμματα.

Τις αποφάσεις της νέας ΚΑΠ πλήρωσε και το λάδι. Την εμπορική περίοδο 2005/2006 δηλώθηκαν στην ΕΕ 424.000 τόνοι, την περίοδο 2006/2007 370.000 τόνοι και την περίοδο 2007/2008 320.000 τόνοι και για την περίοδο 2008/2009 οι εκτιμήσεις λένε ότι η παραγωγή είναι κάτω από 300.000 τόνοι. Και γι' αυτό δε φταίνε οι κακές καιρικές συνθήκες.

Η πρέπουσα απάντηση

Οσο εφαρμόζεται η αντιαγροτική πολιτική που επιβάλλουν ΕΕ, ΠΟΕ και τα συμφέροντα των πολυεθνικών, η αγροτική παραγωγή στη χώρα όλο και θα συρρικνώνεται και βασικές καλλιέργειες θα οδηγούνται στην εξαφάνιση. Και δε διαφαίνεται καμία αναπτυξιακή προοπτική. Η χώρα θα είναι ελλειμματική και θα εξαναγκάζεται σε μαζικές εισαγωγές αμφιβόλου ποιότητας τροφίμων. Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, εξαιτίας της πολιτικής του ευρωμονόδρομου, δείχνουν πως οι μικρομεσαίοι αγρότες θα εξαναγκαστούν να βγουν εκτός παραγωγικής διαδικασίας και θα οδηγηθούν στην ανεργία. Τον κλήρο τους θα συγκεντρώσουν λίγοι μεγαλοεπιχειρηματίες αγρότες, όπως σχεδιάζει και επιδιώκει η ΕΕ και συμφωνούν οι θιασώτες της.

Από τα όσα έχει ήδη επιφέρει η νέα ΚΑΠ γίνεται, λοιπόν, εμφανές ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν τις ίδιες ευθύνες και πως αποτελούν τα δύο πρόσωπα της ίδιας αντιαγροτικής πολιτικής. Από κοντά και ο ΣΥΝ, που επιχειρεί να φτιασιδώσει τις επιταγές της νέας ΚΑΠ και να δημιουργήσει αυταπάτες περί δυνατοτήτων βελτίωσης της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ. Το ίδιο ισχύει και για τον ΛΑ.Ο.Σ., που προσθέτει και μια εθνικιστική νότα στην ψευτοκριτική του.

Ομως η αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ, οι ολέθριες εντολές της νέας ΚΑΠ και του ΠΟΕ, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των πολυεθνικών, δε διορθώνονται. Ανατρέπονται. Οσο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ακολουθούν αυτή την αντιαγροτική πολιτική, που επιβάλλουν η ΕΕ, ο ΠΟΕ και οι πολυεθνικές, και ο ΣΥΝ και ο ΛΑ.Ο.Σ. σιγοντάρουν και στηρίζουν, η μικρομεσαία αγροτιά δεν έχει μέλλον. Σταθερά θα οδηγείται στη φτώχεια, στην εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής και των χωραφιών τους και στην ανεργία, άσχετα με το ποιος θα κυβερνά. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα που ξεστομίζουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση, και οι αποπροσανατολιστικές κορόνες του ΣΥΝ και του ΛΑ.Ο.Σ. δε θα αλλάξουν τη σκληρή πραγματικότητα και την ακολουθούμενη αντιαγροτική πολιτική.

Η μικρομεσαία αγροτιά καλείται να δώσει αγώνα για να μείνει στα χωριά και τα χωράφια της. Να ζει αξιοπρεπώς και ανθρώπινα. Να παράγει φτηνά και υγιεινά τρόφιμα. Καλείται να συνειδητοποιήσει πως η λύση βρίσκεται στον παραγωγικό συνεταιρισμό, που θα λειτουργεί δίπλα στις καθετοποιημένες κρατικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο της λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με κοινό μέτωπο αγώνα με την εργατιά, τους αυτοαπασχολούμενους και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Η αγροτιά καλείται να κατανοήσει την αναγκαιότητα για δυνάμωμα του ΚΚΕ και αλλαγή των πολιτικών προϋποθέσεων και συνθηκών για να γίνουν πράξη όλα αυτά. Στις επικείμενες ευρωεκλογές η μικρομεσαία αγροτιά καλείται να καταδικάσει την ΕΕ και την ολέθρια αντιαγροτική πολιτική της. Καλείται να θέσει τις βάσεις για να αποκρουστεί και ανατραπεί η ακολουθούμενη αντιαγροτική πολιτική και να εφαρμοστεί μια άλλη φιλολαϊκή φιλοαγροτική πολιτική. Και οι ευρωεκλογές του Ιούνη είναι μια καλή ευκαιρία, μια καλή αφετηρία.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΝΔ - ΠΑΣΟΚ : Σαν δυο σταγόνες νερό

Τα προγράμματα, οι θέσεις και οι πολιτικές τους μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ εναλλάσσονται για πάνω από τρεις δεκαετίες στην εξουσία και προωθούν μια πολιτική που στηρίζει την κερδοφορία του κεφαλαίου και χτυπάει κάθε λαϊκό και εργασιακό δικαίωμα.

Σήμερα, μέσα στην εξελισσόμενη καπιταλιστική κρίση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ακολουθούν την ίδια πολιτική. Στο όνομα της αντιμετώπισής της καταθέτουν το ένα μετά το άλλο «σχέδια», λαμβάνουν μέτρα και ζητούν τη «συναίνεση» του λαού για να τα προωθήσουν.

Η απροκάλυπτη ταύτισή τους, τους οδηγεί να στήσουν έναν αποπροσανατολιστικό καυγά ειδικά μπροστά στις ευρωεκλογές με φόντο κυρίως τα σκάνδαλα που οι ίδιοι δημιούργησαν, στοχεύοντας στον εγκλωβισμό της λαϊκής αγανάκτησης για την ασκούμενη πολιτική, στην αλλοίωση του λαϊκού κριτηρίου, με τελικό σκοπό να μην αμφισβητηθεί η ουσία του συστήματος που με την ίδια συνέπεια υπηρετούν και οι δύο εταίροι της δικομματικής εναλλαγής. Θέλουν να κρύψουν πίσω από τις κοκορομαχίες τους την πλήρη σύμπλευσή τους, να εξωραΐσουν την ΕΕ, να εξασφαλίσουν χωρίς κλυδωνισμούς την εναλλαγή τους στη νομή της κυβερνητικής εξουσίας.

Ολα τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση και προτείνει το ΠΑΣΟΚ, είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένα με τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις και υποδείξεις. Στηρίζονται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, στη στρατηγική της Λισαβόνας, στη «Λευκή Βίβλο» που έχουν προσυπογράψει. Οι πολιτικές και τα μέτρα που προωθούν έχουν στόχο:

α) Τη χορήγηση δισεκατομμυρίων ευρώ στις τράπεζες και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους μέσω επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών και ρυθμίσεων χρεών, που θα επωμιστούν τα λαϊκά στρώματα, αφού τα χρήματα θα βγουν από τα κρατικά ταμεία.

β) Την παροχή φτηνού εργατικού δυναμικού στις επιχειρήσεις και τους μεγαλοεργοδότες, μέσω προγραμμάτων «επιδοτούμενης εργασίας», που θα οδηγήσει σε γενίκευση της «ευελιξίας» και της απασχολησιμότητας και μάλιστα με λεφτά των εργαζομένων.

γ) Την προώθηση νέων ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις.

δ) Τη λήψη νέων μέτρων καταστολής του λαϊκού κινήματος.

Προσφέρουν νέες επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η κυβέρνηση, έχοντας εξασφαλίσει τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, έχει προλάβει να δώσει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στο κεφάλαιο και να δεσμευτεί για την παροχή ακόμα περισσότερων. Συγκεκριμένα:

-- Οι εταίροι του δικομματισμού έχουν δεσμευτεί να μην αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές για τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, που σήμερα βρίσκονται στο 25%. Αξίζει να σημειωθεί ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ την τελευταία 20ετία έχουν μειώσει κατά 20% (από 45% στο 25%) τους φόρους που πληρώνουν οι μεγάλες επιχειρήσεις.

-- Από τα 28 δισ. ευρώ του «πακέτου στήριξης» των τραπεζών που έχει δώσει η κυβέρνηση, ήδη μέχρι τα μέσα Απρίλη τα 10 δισ. είχαν καταλήξει στα ταμεία των τραπεζών, ενώ η διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας αλλά και ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπαθανασίου, δηλώνουν ότι μέχρι το τέλος φθινοπώρου θα έχει απορροφηθεί το σύνολό τους. Το ΠΑΣΟΚ δήθεν ασκεί κριτική στην κυβέρνηση ότι τα χρήματα δεν κατευθύνονται στην «πραγματική οικονομία» αλλά σε πλήρη σύμπλευση μαζί της προτείνει: «Ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου και συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου».

-- Στις αρχές Απρίλη ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιάς, ανακοίνωσε πακέτο 18,5 δισ. ευρώ για τα λεγόμενα μεγάλα έργα, από τα οποία τη μερίδα του λέοντος θα καρπωθούν οι μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι, μέσω των «συμβάσεων» που θα υπογράψουν με το ελληνικό δημόσιο. Τις προτάσεις της κυβέρνησης στηρίζει και το ΠΑΣΟΚ ζητώντας μάλιστα επιτάχυνση του «Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων» ώστε να τονωθούν οι τομείς της «πραγματικής οικονομίας».

-- Μέσα στη βδομάδα η κυβέρνηση ανακοίνωσε νέα ρύθμιση χρεών μέχρι και του ύψους του 80% στις επιχειρήσεις που χρωστούν εργοδοτικές εισφορές στο ΙΚΑ και στα άλλα επικουρικά ταμεία. Πρόκειται για την πέμπτη ρύθμιση που έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, χαρίζοντας εκατομμύρια ευρώ στους κεφαλαιοκράτες.

-- Την προηγούμενη Τρίτη το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών ανακοίνωσε ότι το κράτος θα μπει εγγυητής για τραπεζικά δάνεια που λαμβάνουν επιχειρήσεις. Οι κρατικές εγγυήσεις φτάνουν μέχρι το 80% της τραπεζικής οφειλής και για ποσά μέχρι 15 εκατομμύρια ευρώ! Σε περίπτωση δηλαδή που οι επιχειρηματίες δεν πληρώσουν τα δάνειά τους στις τράπεζες, αυτά θα εξοφληθούν με χρήματα του ελληνικού λαού μέσω του κρατικού προϋπολογισμού! Ανάλογη πρόταση έχει και το ΠΑΣΟΚ για τη στήριξη των επιχειρήσεων.

-- Την 1η του Απρίλη η κυβέρνηση, ενισχύοντας και στηρίζοντας τους μεγαλοεισαγωγείς αυτοκινήτων ανακοίνωσε τη μείωση του τέλους ταξινόμησης για τα αυτοκίνητα που θα αγοραστούν από τη μέρα κατάθεσης του νομοσχεδίου στη Βουλή (2 Απρίλη) μέχρι και τα τέλη Ιούλη. Την πρόταση υποδέχτηκε αρχικά με επιφύλαξη το ΠΑΣΟΚ, αλλά στην πορεία την υιοθέτησε!

-- Με απόφαση της κυβέρνησης και παρότρυνση του ΠΑΣΟΚ για επιτάχυνση των διαδικασιών, περισσότερα από 36 δισ. ευρώ θα λάβουν μέχρι το 2013 οι πολυεθνικοί όμιλοι, μέσω του Δ΄ ΚΠΣ. Συγκεκριμένα, μέσω των αναπτυξιακών προγραμμάτων του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ), τα παραπάνω τεράστια ποσά κοινοτικών και εθνικών κονδυλίων θα δοθούν στο μεγάλο κεφάλαιο.

-- Η κυβέρνηση προχωράει στην υλοποίηση έργων μέσω των Συμπράξεων Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Ηδη η διυπουργική επιτροπή ΣΔΙΤ έχει εγκρίνει ποσά της τάξης των 5,7 δισ. ευρώ, στα οποία αναμένεται να προστεθούν μέχρι το τέλος του έτους άλλα 1,140 δισ. για τη «συντήρηση» των έργων. Στο ίδιο μήκος κύματος το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του προτείνει: «Δρομολόγηση νέων έργων με συμπράξεις, με σύνθετα έργα υψηλού ρίσκου»!

-- Εξάλλου, το ΠΑΣΟΚ μέσω των προτάσεών του για την «πράσινη ανάπτυξη» δεσμεύεται για την παροχή νέων οικονομικών κινήτρων και φοροαπαλλαγών στους μεγαλοεπιχειρηματίες που θα επενδύσουν σ' αυτήν, μέσα «από μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος συμπεριλαμβανομένων και των επιδοτήσεων». Το συγκεκριμένο μοντέλο, που θα παραδώσει βορά στις ορέξεις του κεφαλαίου το περιβάλλον, τον φυσικό και ενεργειακό πλούτο της χώρας, υιοθετεί και η κυβέρνηση της ΝΔ, αφού αποτελεί στρατηγική επιλογή της ΕΕ, προκειμένου να δοθεί διέξοδος στα συσσωρευμένα κεφάλαια των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

Παρέχουν φτηνό εργατικό δυναμικό στους εργοδότες

Την ίδια στιγμή, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας και στο όνομα της κρίσης, κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ με αξιοθαύμαστο ταξικό συγχρονισμό προωθούν και στηρίζουν την απροκάλυπτη πριμοδότηση του κεφαλαίου για την εξασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να τσακίσουν ακόμα περισσότερο τις εργασιακές σχέσεις.

Σ' αυτή την κατεύθυνση την Πέμπτη 23 του Απρίλη η υπουργός Απασχόλησης, Φάνη Πάλλη - Πετραλιά, ανακοίνωσε πρόγραμμα χρηματοδότησης επιχειρήσεων ύψους 3,2 δισ. ευρώ, που παρέχει στους εργοδότες πάμφθηνη εργασία, χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο στήριξης των ανέργων. Τις ίδιες θέσεις έχει και το ΠΑΣΟΚ. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση δρομολόγησε:

· Τοποθέτηση 60.000 επιδοτούμενων ανέργων σε θέσεις «προσωρινής απασχόλησης» σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και σε επιχειρήσεις ιδιωτικού, δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Με το μέτρο αυτό, ύψους 309.000.000 ευρώ, που προοριζόταν για τα επιδόματα ανεργίας, η κυβέρνηση προσφέρει στην εργοδοσία χιλιάδες εργατικά χέρια με μειωμένο κόστος. Το ΠΑΣΟΚ αντιπροτείνει οι 60.000 θέσεις εργασίας με τα ίδια χαρακτηριστικά να κατευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα, αφού ...φοβάται ότι η ΝΔ θα αξιοποιήσει τις θέσεις για ψηφοθηρικούς σκοπούς, όπως εξάλλου έπραττε στο παρελθόν και το ίδιο!

· Επιχορήγηση ιδιωτικών, δημόσιων επιχειρήσεων και ΟΤΑ με 160.000.000 ευρώ για να έχουν ως απασχολήσιμους 40.000 νέους που εγκαταλείπουν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή τελείωσαν το λύκειο. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο πρόγραμμά του προτείνει: α) «Νέα προγράμματα επιδοτούμενης επαγγελματικής εκπαίδευσης για επαγγελματική κατάρτιση νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας». β) Πρόγραμμα έξι μηνών που προσφέρει απαλλαγές από μισθούς και εισφορές στους επιχειρηματίες οι οποίοι απασχολούν νέους για να αποκτήσουν πιστοποιημένη εργασιακή εμπειρία έως έξι μήνες στον ιδιωτικό τομέα, εφόσον έχουν πτυχίο λυκείου, ΑΕΙ ή ΤΕΙ.

· Η κυβέρνηση καταρτίζει επίσης ειδικό πρόγραμμα ενίσχυσης των μεγαλοξενοδόχων, ύψους 50.000.000 ευρώ, το οποίο θα εισπράξουν οι εποχικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις με τη μέθοδο της μετατροπής του εποχικού επιδόματος ανεργίας σε επίδομα απασχόλησης(!) για τους μήνες Απρίλη και Μάη. Επίσης, θα δώσει επιχορήγηση ύψους 27.000.000 εκατομμυρίων ευρώ σε ιδιωτικές επιχειρήσεις για να απασχολήσουν προσωρινά τους 3.500 εποχιακούς εργαζόμενους της «Ολυμπιακής» που έχασαν τη δουλειά τους μετά το ξεπούλημα του «εθνικού αερομεταφορέα».

Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ στο πρόγραμμά του επιδιώκει να επιβάλει σε γενικευμένη μορφή την «επιδοτούμενη εργασία» προτείνοντας: «Επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών των νέων έως 30 χρόνων για 4 χρόνια», προκειμένου να προσληφθούν από τις επιχειρήσεις.

Τσακίζουν τις εργασιακές σχέσεις

Οι κυβερνητικές αποφάσεις και οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ δήθεν για την πάταξη της ανεργίας έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Ούτε μία από αυτές δεν προβλέπει τη δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας. Αυτή η επιλογή των κομμάτων της άρχουσας τάξης δεν είναι τυχαία, αφού επιδιώκουν μέσα από αυτές να υλοποιήσουν τους στόχους της στρατηγικής της Λισαβόνας για ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Δεν είναι τυχαίο ότι εν μέσω της οικονομικής κρίσης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν στην αρμόδια επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου το Νοέμβρη του 2008 την έκθεση Σέρκας, που διαχωρίζει τον εργάσιμο χρόνο σε «ενεργό» και «ανενεργό» ενώ αυξάνει την εργάσιμη βδομάδα τουλάχιστον στις 65 ώρες. Η «ενεργός» περίοδος, δηλαδή ο χρόνος κατά τον οποίο ο εργαζόμενος θα προσφέρει τις υπηρεσίες του, θα λογαριάζεται ως εργάσιμος χρόνος. Αντίθετα, η «ανενεργός» περίοδος της εφημερίας, ο χρόνος δηλαδή κατά τον οποίο ο εργαζόμενος θα παραμένει σε επιφυλακή για να προσφέρει τις υπηρεσίες του, όποτε τον χρειαστεί ο εργοδότης(!!), θα θεωρείται χρόνος ...ξεκούρασης και άρα δε θα πληρώνεται.

Εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης, το ευρωενωσιακό νομοθέτημα δίνει νέα εφόδια στους κεφαλαιοκράτες για να χτυπήσουν ακόμα περισσότερο τα εργασιακά δικαιώματα.

Ανοίγοντας παραπέρα το δρόμο η υπουργός Απασχόλησης μαζί με τα μέτρα που ανήγγειλε για την επιδότηση των εργοδοτών έσπευσε να χρηματοδοτήσει και τη μειωμένη απασχόληση στην οποία καταφεύγουν οι επιχειρηματίες καθιερώνοντας βδομάδα 3, 4 ημερών με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών. Ετσι, η Φ. Πάλλη - Πετραλιά ανακοίνωσε ότι οι εργαζόμενοι που αναγκάζονται σε μειωμένη βδομάδα εργασίας θα μπορούν να εκπαιδεύονται τις μέρες που δε θα είναι στη δουλειά τους και να λαμβάνουν το υπόλοιπο του μισθού τους από τον ΛΑΕΚ, δηλαδή από τις εισφορές των εργαζομένων που κατευθύνονται στο συγκεκριμένο οργανισμό. Με την κίνηση αυτή η κυβέρνηση έρχεται να «νομιμοποιήσει» τις απαιτήσεις των βιομηχάνων, που θα πατήσουν πάνω σ' αυτή τη ρύθμιση για να γενικεύσουν το καθεστώς στις επιχειρήσεις τους.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί υποκριτικά να επιτέθηκε στην κυβέρνηση για τη συγκεκριμένη κίνηση της, επί της ουσίας όμως δεν καταδίκασε τις ανακοινώσεις της γιατί πέραν όλων των άλλων ο συγκεκριμένος νόμος της «εκ περιτροπής εργασίας» είναι δικό του δημιούργημα:

Το ΠΑΣΟΚ ψήφισε το νόμο 2639/98 που σήμερα η ΝΔ τον αξιοποιεί και ο οποίος προβλέπει (άρθρο 2, παράγραφος 2): «Επίσης, κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα (...). Σε περίπτωση περιορισμού της δραστηριότητάς του ο εργοδότης μπορεί να επιβάλλει σύστημα εκ περιτροπής απασχόλησης στην επιχείρησή του»...

Και βάζουν στο στόχαστρο τις λαϊκές κινητοποιήσεις

Τα κόμματα της αστικής τάξης δε φροντίζουν μόνο να τροφοδοτήσουν και να ενισχύσουν το μεγάλο κεφάλαιο για να διατηρήσει την ανταγωνιστική του θέση και την κερδοφορία του στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά. Λαμβάνουν συγχρόνως μέτρα για να θωρακίσουν το σύστημα εξουσίας τους και να ενισχύσουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις που θα πυροδοτήσουν οι αντιλαϊκές πολιτικές τους.

Ενδεικτική των προθέσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι η συζήτηση προ ημερήσιας διάταξης που έγινε στη Βουλή για την «ασφάλεια», που προκάλεσε στις 9/4/2009 το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία κατέληξε με τον Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου να συμφωνούν για τη λήψη νέων αντιδραστικών και αντιλαϊκών μέτρων.

Κοινή συνισταμένη των δυο κομμάτων ήταν να εξισωθεί το ποινικό έγκλημα, το ποινικό αδίκημα με το λαϊκό κίνημα και τους ταξικούς αγώνες. Ο Κ. Καραμανλής στην ομιλία του φρόντισε να ξεκαθαρίσει τις αντιδραστικές στοχεύσεις της κυβέρνησης: «Δεν μπορεί καμιά κινητοποίηση να προσλαμβάνει χαρακτήρα που προκαλεί ζημιά στο κοινωνικό σύνολο. Δεν μπορεί να κλείνουν οι δρόμοι από 50 ανθρώπους και να μεταβάλλεται η ζωή της πόλης σε μαρτύριο»...

Ο Γ. Παπανδρέου σε πλήρη ευθυγράμμιση με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς υπογράμμισε: «Θα απαντήσουμε με αποτελεσματικότητα στο φαινόμενο της εγκληματικότητας, με σύγχρονο τρόπο και μέσα»...

Σε αγαστή συνεργασία λοιπόν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν:

· Τη διευρυμένη χρήση των 1.100 χαφιεδοκαμερών και του συστήματος παρακολούθησης C4I, που θα λειτουργούν για την καταγραφή των πορειών.

· Την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για το πανεπιστημιακό άσυλο, με στόχο την οριστική κατάργησή του.

· Την επέκταση της άρσης του απορρήτου των τηλεφωνικών επικοινωνιών και τη δημιουργία Ενιαίου Κέντρου συλλογής και αξιοποίησης πληροφοριών, που θα σημάνουν νέο «φακέλωμα» των πολιτών.

· Τη συγκρότηση ομάδων ταχείας επέμβασης της αστυνομίας, επιδιώκοντας να προχωρήσουν στην παραπέρα ένταση της αστυνομοκρατίας.

Αυτά τα μέτρα, σε συνδυασμό με το πλήθος των αποφάσεων των αστικών δικαστηρίων που βγάζουν παράνομες και καταχρηστικές κινητοποιήσεις και απεργίες εργαζομένων, δείχνουν τους αντιδραστικούς στόχους της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ.

Την ίδια στιγμή που κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ μοιράζουν δισεκατομμύρια ευρώ στους κεφαλαιοκράτες, προτάσσουν τη «διόγκωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων» και του δημόσιου χρέους και τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας για να προωθήσουν το «πάγωμα» των μισθών και των συντάξεων, την παραπέρα περικοπή των δημόσιων δαπανών σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, την επιβολή νέων έμμεσων φόρων σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Απέναντι σ' αυτούς τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, που στοχεύουν να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης του εκμεταλλευτικού συστήματος που υπηρετούν στις πλάτες του λαού, οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι του μόχθου πρέπει να ορθώσουν το ανάστημά τους. Να παλέψουν στους δρόμους του αγώνα για την ανατροπή αυτών των αντιδραστικών σχεδιασμών και με την ψήφο τους στις ευρωεκλογές και στις εθνικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν, να καταδικάσουν και πολιτικά τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ

Πώς φαίνεται ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ενώ είναι διαφορετικά κόμματα, συμπλέουν στρατηγικά;

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συναποφάσισαν και υλοποίησαν όλες τις βασικές αντιλαϊκές κατευθύνσεις υπέρ της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Εξειδίκευσαν την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, μέσα από τη Στρατηγική της Λισαβόνας και τα Εθνικά Μεταρρυθμιστικά Προγράμματα, με οδυνηρές συνέπειες στο εισόδημα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Χειροκρότησαν και εφάρμοσαν τα μέτρα που καταπατούν βασικά δικαιώματα με αποτέλεσμα: Ανεργία, ακρίβεια, αυξήσεις κοροϊδίας σε μισθούς και συντάξεις, σαρωτικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, αντιδραστικές επιλογές σε βάρος της νεολαίας και των γυναικών. Αύξηση του χρόνου εργασίας, χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης, της Υγείας, της Παιδείας. Ξεπούλημα στρατηγικών τομέων της οικονομίας, στην ενέργεια, στις μεταφορές, στις τηλεπικοινωνίες. Ξεκλήρισαν χιλιάδες μικρομεσαίους αγρότες μέσα από την Κοινή Αγροτική Πολιτική. Χτύπησαν τον αυτοαπασχολούμενο, τον μικρό επαγγελματία και βιοτέχνη. Υπόταξαν το περιβάλλον, το οξυγόνο του λαού, στην υπηρεσία της κερδοσκοπίας. Εκχώρησαν τις ακτές, τους ορεινούς όγκους, την ύδρευση, την «προστασία» του περιβάλλοντος στους ιδιώτες, χαρίζοντας τεράστια κέρδη σε λίγους μονοπωλιακούς επιχειρηματικούς ομίλους.

Ψήφισαν όλες τις επαίσχυντες Συνθήκες, ξεκινώντας από τη θεμελιακή Συνθήκη του Μάαστριχτ, με τις γνωστές 4 ελευθερίες - κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργαζομένων - η οποία σήμανε και την ολομέτωπη επίθεση του ευρωενωσιακού κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Υιοθέτησαν, στο πλαίσιο της ΕΕ, το δόγμα του προληπτικού πολέμου των ΗΠΑ, προκειμένου η ΕΕ να επεμβαίνει πολιτικά και στρατιωτικά σε ολόκληρο τον κόσμο με δυνάμεις ταχείας αντίδρασης, πότε με το πρόσχημα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», πότε στο όνομα «διαχείρισης κρίσεων» ή και «ανθρωπιστικών αποστολών»! Ενίσχυσαν τους μηχανισμούς καταστολής κατά του λαϊκού κινήματος. Συνυπέγραψαν την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κατά 30% μέχρι το 2013 για την ενίσχυση του στρατιωτικού βραχίονα και των μηχανισμών καταστολής της ΕΕ. Παραπλάνησαν και παραπλανούν συνειδητά τον ελληνικό λαό, κρύβοντας την αλήθεια ότι η ΕΕ είναι Ενωση για τα συμφέροντα των λίγων, των ισχυρών και όχι για τα συμφέροντα των λαών.

Η ΝΔ είναι κυβέρνηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και αυτό το ζει ο λαός. Το ΠΑΣΟΚ ούτε θέλει, αλλά ούτε και μπορεί, να προσφέρει πραγματική εναλλακτική λύση. Εχει την ίδια στρατηγική με τη ΝΔ, την ίδια πολιτική και σε θέματα ΕΕ και σε θέματα εσωτερικής πολιτικής. Δοκιμάστηκε επανειλημμένα και ως κυβέρνηση και ως αξιωματική αντιπολίτευση. Ούτε άλλαξε ούτε πρόκειται να αλλάξει! ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δουλεύουν για τα μονοπώλια. Με την πολιτική τους προσφέρουν δυνατότητες για μεγαλύτερη καπιταλιστική κερδοφορία και συμμετοχή στη διανομή των αγορών. Ο καυγάς μεταξύ τους, για το ποιος είναι ο καλύτερος διαχειριστής, «βγάζει λάδι» την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ όσες φορές βρέθηκαν στη θέση της κυβερνητικής πλειοψηφίας συμμετείχαν ενεργά στη λήψη των αντεργατικών, αντιλαϊκών επιλογών της ΕΕ, τις προώθησαν στην Ελλάδα, τις έκαναν νόμους και αποφάσεις του ελληνικού κράτους. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όταν βρίσκονται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάλι καλύπτουν πλήρως την ΕΕ, στρεφόμενοι δημαγωγικά ο ένας κατά του άλλου για δήθεν «ελλιπή» και «κακή» διαπραγμάτευση στην ΕΕ. Στην πράξη, και στο ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στο ελληνικό κοινοβούλιο σε βασικά και κρίσιμα για το σύστημα ζητήματα, δίνουν ο ένας χέρι βοήθειας στον άλλον, δημαγωγώντας ασύστολα, προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του λαού. Συμφωνούν και οι δύο σήμερα με τις βασικές αντιλαϊκές κατευθύνσεις του «Ευρωπαϊκού Σχεδίου Ανάκαμψης της Οικονομίας» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που φορτώνει τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους!

ΕΕ – ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ – ΓΣΕΕ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΜΟΝΟΔΡΟΜΟΥ

Ταυτίζονται μέχρι το μεδούλι στην αντεργατική στρατηγική

Τα μέτρα που αποφάσισαν στη Σύνοδο Κορυφής της Πράγας οι ηγέτες της ΕΕ, περιέχονται στα 11 σημεία σύγκλισης, στα οποία κατέληξαν ΓΣΕΕ - εργοδότες και εξειδικεύουν τις αντιδραστικές κατευθύνσεις της στρατηγικής της Λισαβόνας

Η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής στην Πράγα την περασμένη Πέμπτη και τα μέτρα που αποφάσισε, είναι πραγματικά αποκαλυπτικά για τον τρόπο με τον οποίο το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις και τα κόμματά του επιχειρούν να αξιοποιήσουν την οικονομική κρίση που η πολιτική τους παράγει και αναπαράγει, προκειμένου να χτυπήσουν δικαιώματα και κατακτήσεις, να διασφαλίσουν την υπερκερδοφορία των επιχειρήσεων. Μελετώντας κανείς τα μέτρα που αποφάσισαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, αναγνωρίζει στον πυρήνα τους τη Στρατηγική της Λισαβόνας, την οποία στήριξαν διαχρονικά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, είτε από τη θέση της κυβέρνησης είτε από αυτήν της αντιπολίτευσης.

Αναγνωρίζει όμως και κάτι άλλο: Τα «11 σημεία σύγκλισης για τη διαμόρφωση κοινού μετώπου των κοινωνικών εταίρων προς αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης», στα οποία κατέληξαν η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ με τις εργοδοτικές ενώσεις σε συνάντησή τους στις 18 Φλεβάρη. Ο πίνακας που ακολουθεί είναι αποκαλυπτικός για τη στρατηγική ταύτιση των μέτρων που αποφασίστηκαν στην Πράγα με εκείνα που από κοινού αποφάσισαν να ζητήσουν από την κυβέρνηση η ΓΣΕΕ και ο ΣΕΒ. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι το μαύρο μέτωπο σε βάρος των εργαζομένων, συγκροτείται από τους εργοδότες, τις κυβερνήσεις, τα κόμματά του και τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Αναδεικνύοντας έτσι σε καθήκον πρώτης γραμμής να τιμωρηθούν όλοι ανεξαιρέτως και με κάθε ευκαιρία από τους εργαζόμενους.

1. Τι αποφάσισε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ

-- Ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας και της δημιουργίας θέσεων εργασίας, παραδείγματος χάριν, με τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας και με ευελιξία και ασφάλεια.

-- Προαγωγή αγορών εργασίας χωρίς αποκλεισμούς με την προσφορά κινήτρων για εργασία, με ουσιαστικές και δραστήριες πολιτικές για την αγορά εργασίας και με τον εκσυγχρονισμό των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, που οδηγούν επίσης στην καλύτερη ένταξη των μειονεκτουσών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των αναπήρων, των ατόμων με χαμηλή ειδίκευση και των μεταναστών.

-- Χρησιμοποίηση της κινητικότητας της εργασίας, ώστε να συνδυάζεται η προσφορά εργασίας με τη ζήτηση εργασίας για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

-- Εντοπισμός ευκαιριών απασχόλησης και απαιτήσεων δεξιοτήτων και βελτίωση της πρόβλεψης δεξιοτήτων, ώστε να οργανώνεται καλύτερα η προσφορά κατάρτισης.

Τι συμφώνησαν ΓΣΕΕ - εργοδότες

-- Προσωρινή μείωση των ασφαλιστικών εισφορών στο ύψος που αντιστοιχεί στις εισφορές του βασικού μισθού, για νέες προσλήψεις εντός του 2009, σε επιχειρήσεις που απασχολούν μέχρι 10 εργαζόμενους.

-- Κρατική συμμετοχή στις ασφαλιστικές εισφορές νέων που δεν έχουν εργασιακή εμπειρία για ένα χρονικό διάστημα (π.χ. 12 μήνες).

-- Αμεση εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας (98/59) για την εφαρμογή κοινωνικού σχεδίου στις ομαδικές απολύσεις.

-- Αμεση απλοποίηση της διαδικασίας πρόσληψης υπαλλήλων και της απογραφής εργοδοτών και πλήρης μηχανογραφική υποστήριξη.

Τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους

Πυρήνας των προτάσεων ΕΕ - ΓΣΕΕ - εργοδοτών είναι η διευκόλυνση του κεφαλαίου με χρήμα και νέα αντεργατικά προνόμια, ώστε να εξασφαλίσει ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη και να χτυπήσει παραπέρα το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα. Όλοι με ένα στόμα προτείνουν να απαλλαγεί η εργοδοσία από ολόκληρο ή ένα μέρος του «κόστους» για την Ασφάλιση και αυτό να μετακυληθεί στο κράτος, δηλαδή στους ίδιους τους εργαζόμενους. Συμφωνούν στην ενίσχυση της νομοθεσία που οδηγεί κατευθείαν στην ευελφάλεια (χαλάρωση προϋποθέσεων για απολύσεις και προσλήψεις, κινητικότητα κ.ά.).

2. Τι αποφάσισε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ

-- Βελτίωση της αποτελεσματικότητας των εθνικών υπηρεσιών απασχόλησης με την παροχή εντατικής καθοδήγησης, κατάρτισης και με αναζήτηση θέσης εργασίας τις πρώτες βδομάδες της ανεργίας, ιδίως για τους νεαρούς ανέργους.

Τι συμφώνησαν ΓΣΕΕ - εργοδότες

-- Ιδρυση Παρατηρητηρίου παρακολούθησης των εξελίξεων στην αγορά εργασίας, με στόχο την εναρμόνιση της προσφοράς με τη ζήτηση.

Τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους

ΕΕ - ΓΣΕΕ - εργοδότες ανησυχούν και επιδιώκουν την καλύτερη σύνδεση της αγοράς εργασίας με τις επιχειρήσεις. Γι' αυτό και με ένα στόμα ζητούν αποτελεσματικότερη «διαχείριση» της τεράστιας δεξαμενής των ανέργων που με την πολιτική τους δημιουργούν και οι οποίοι, πέρα από μέσο πίεσης, ώστε να μειωθεί συνολικά η απαιτητικότητα της εργατικής τάξης, αποτελούν και την πλέον προσβάσιμη κατηγορία απ' όπου οι μεγαλοεργοδότες μπορούν να αντλήσουν φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.

3. Τι αποφάσισε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ

-- Σημαντική αύξηση του αριθμού μαθητειών και περιόδων άσκησης υψηλής ποιότητας έως το τέλος του 2009.

-- Αναβάθμιση των δεξιοτήτων σε όλα τα επίπεδα με τη δια βίου μάθηση, ιδίως παροχή των απαραίτητων δεξιοτήτων σε ανθρώπους που εγκαταλείπουν το σχολείο, ώστε να βρουν μια θέση εργασίας.

Τι συμφώνησαν ΓΣΕΕ - εργοδότες

-- Πλειοψηφία των κοινωνικών εταίρων στο ΔΣ του ΟΑΕΔ και εφαρμογή του νόμου περί ΔΕΚΟ, προκειμένου να βελτιωθεί ο θεσμικός ρόλος του και η αποτελεσματικότητα των δαπανών του.

Τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους

Ευρωπαϊκή Ενωση, εργοδότες και εργατοπατέρες συμφωνούν ότι πρέπει να αυξηθούν τα κονδύλια για την κατάρτιση και επανακατάρτιση ανέργων και εργαζομένων, σε βάρος της πραγματικής μόρφωσης, ώστε μ' αυτόν τον τρόπο να ενθαρρυνθεί η κινητικότητα στην αγορά εργασίας και τα εργατικά χέρια να προσαρμοστούν πιο αποτελεσματικά στις κερδοσκοπικές ανάγκες των επιχειρήσεων. Αυτό το σκοπό εξυπηρετεί και η συμμετοχή της ΓΣΕΕ και των άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων όπου πλειοψηφεί ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός στο μοίρασμα και την αξιοποίηση της πίτας των 3,2 δισ. ευρώ που αποδέσμευσε η κυβέρνηση, στο όνομα του να τονωθεί δήθεν η απασχόληση την περίοδο της κρίσης.

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Εργάτες, εργάτριες, Νέοι και νέες,

Άνεργοι, συνταξιούχοι, μετανάστες,

  1^η Μάη. Μέρα ταξικής αλληλεγγύης της παγκόσμιας εργατικής τάξης. 123 χρόνια πριν, στις πρώτες 10ετίες του καπιταλισμού, οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν με πρωτοπόρους τους εργαζόμενους του Σικάγου, το Μάη του 1886, 8 ώρες εργασίας, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες μόρφωση. Με σκληρούς, αιματηρούς αγώνες τα αιτήματα αυτά κατακτήθηκαν.

Η ταξική πάλη από τότε έδωσε σημαντικά αποτελέσματα. Οι εργαζόμενοι απέσπασαν σημαντικές κατακτήσεις, ιδιαίτερα εκεί που κατάφεραν έστω και για ένα διάστημα να πάρουν την εξουσία.

Στις δεκαετίες που κύλησαν, η τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, της επιστήμης, της τεχνικής έδωσε και δίνει τη δυνατότητα να παράγεται από την εργασία των εργαζομένων τεράστιος πλούτος και μέσα.

Ποτέ άλλοτε στην Ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρχαν τέτοιες και τόσες δυνατότητες για την ολόπλευρη ικανοποίηση όλων των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών των εργαζομένων (σταθερή δουλειά, ικανοποιητικοί μισθοί, συντάξεις, σύγχρονη και φτηνή κατοικία, δωρεάν σύγχρονες αναβαθμισμένες υπηρεσίες Υγείας και Παιδείας, μείωση ορίων συνταξιοδότησης, ελεύθερος χρόνος κλπ).

Αντί γι' αυτό, αυξάνονται οι στρατιές των εξαθλιωμένων, των φτωχών, των ανέργων, των ανασφάλιστων. Το δικαίωμα σε ένα σύγχρονο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, Παιδείας, στην ανάπαυση, στον πολιτισμό, γίνεται αντικείμενο αγοραπωλησίας και Γολγοθάς για την εργατική - λαϊκή οικογένεια. Οι εργαζόμενοι παράγουν όλο και περισσότερα, όλο και περισσότερο πλούτο και η ζωή τους χειροτερεύει, απολαμβάνουν όλο και λιγότερα. Τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο έχουν τόσο πολύ γιγαντωθεί που μπροστά στο κέρδος τσαλαπατούν ζωές, ισοπεδώνουν δικαιώματα. Επιζητούν ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία.

Έχουν συγκεντρώσει στην ιδιοκτησία τους τεράστια μέσα παραγωγής και πλούτου, επιβάλλουν σε όλη την κοινωνία τη θέλησή τους. Παράγουν όχι με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αλλά με μοναδικό κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, κάνοντας ακόμη πιο μεγάλη και πιο βάναυση την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Παράγουν περισσεύματα κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών που δεν μπορούν να ξοδευτούν, γιατί οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Αυτή είναι η αιτία της κρίσης που εναγωνίως προσπαθούν να κρύψουν όλοι οι οικονομικοί υποστηρικτές του καπιταλισμού, που παρουσιάζουν την κρίση ως αποτέλεσμα κακής διαχείρισης και κερδοσκοπικών παιχνιδιών, για να κρύψουν τις ευθύνες της ΕΕ και των κυβερνήσεων που σχεδιάζουν και υλοποιούν αντεργατικές επιλογές και στην Ελλάδα και στην ΕΕ.

Αυτήν την αλήθεια κρύβει η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, συνολικά ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που στήριξαν πλουσιοπάροχα αυτές τις πολιτικές και τις ανατροπές σε όλα τα βασικά δικαιώματα της εργατικής τάξης. Σήμερα, τη λύση την αναζητούν σε έναν καλύτερο διαχειριστή του εκμεταλλευτικού συστήματος και στη χρεοκοπημένη πολιτική ότι μπορούν να ικανοποιούνται ταυτόχρονα και οι ανάγκες των εργαζομένων και του κεφαλαίου.

Εργάτριες, εργάτες, Νέοι, νέες,

Παραλογισμός και πολιτική απάτη είναι να υποστηρίζει κάποιος ότι μπορεί και το κεφάλαιο, η μεγαλοεργοδοσία, οι τραπεζίτες, εφοπλιστές, μεγαλοκατασκευαστές, τα καρτέλ να παραμένουν στο απυρόβλητο και οι εργαζόμενοι να προσδοκούν καλύτερες μέρες. Απορρίψτε αυτήν τη θεωρία της ταξικής συνεργασίας και υποταγής.

Το μόνο αναγκαίο και ρεαλιστικό είναι ο παραγόμενος πλούτος να αξιοποιηθεί για την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων.

Αυτή, όμως, η αναγκαιότητα και ρεαλιστική δυνατότητα θα φαντάζει μακρινή και θα παραμένει απραγματοποίητη όσο η εργατική τάξη θα παραμένει κατακερματισμένη, ανοργάνωτη και φοβισμένη και στην ηγεσία του κινήματος θα αναδεικνύονται οι υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου και οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων. Όσο θα παραμένει εγκλωβισμένη στους μονόδρομους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο θα δέχεται τη λογική της λιτότητας και τον περιορισμό σε ελάχιστα και όσο θα εγκλωβίζεται στην επιλογή του διαχειριστή της εξουσίας για λογαριασμό της αστικής τάξης, παραμένοντας εκλογικό λάφυρο πότε της ΝΔ και πότε του ΠΑΣΟΚ, των κομμάτων του ευρωμονόδρομου.

Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, Νέες και νέοι,

Στην πάλη ενάντια στις απολύσεις, για την προστασία των ανέργων, για επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία, για πλήρη και σταθερή εργασία για όλους, για 1.400 ευρώ κατώτερο μισθό, για καλύτερους όρους δουλειάς, αμοιβής, για βελτίωση της ζωής της εργατικής λαϊκής οικογένειας, απαιτούνται σκληροί αγώνες, συγκρούσεις και ανατροπές των αντιλαϊκών πολιτικών, οργανωμένη δύναμη που είναι το δίδαγμα της Πρωτομαγιάς.

Γι' αυτό το ΠΑΜΕ καλεί κάθε εργάτη και εργάτρια, κάθε νέο και νέα, τους μετανάστες και τις μετανάστριες να μπουν μαζικά, μαχητικά στον αγώνα. Να οργανωθούν σε κάθε τόπο δουλειάς δημιουργώντας επιτροπές αγώνα, σωματειακές επιτροπές να δράσουν μαζί με το ΠΑΜΕ, δυναμώνοντας την ταξική ενότητα, αλλάζοντας τους συσχετισμούς υπέρ του ταξικού ρεύματος στο συνδικαλιστικό κίνημα. Η Ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς, η Ιστορία του ταξικού κινήματος, τα 10 χρόνια από τη συγκρότηση του ΠΑΜΕ, μας γεμίζουν ευθύνες, νέες απαιτήσεις.

Ο συνδικαλιστικός αγώνας όμως δεν αρκεί για να ανακοπεί η επιθετικότητα του κεφαλαίου, πολύ περισσότερο δεν αρκεί για να αλλάξει η εκμεταλλευτική φύση του καπιταλισμού. Η εργατική τάξη πρέπει να δημιουργήσει το δικό της κοινωνικοπολιτικό μέτωπο, τη δική της κοινωνικοπολιτική συμμαχία με τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα. Η συμμαχία που θα διεκδικήσει για λογαριασμό της και των συμμάχων της την πολιτική εξουσία. Για να μπορέσει να μετατρέψει την καπιταλιστική ιδιοκτησία σε λαϊκή περιουσία. Περιουσία που θα μπει στην υπηρεσία κάλυψης των λαϊκών αναγκών, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Σε αυτό το δρόμο της δημιουργίας των προϋποθέσεων για την υλοποίηση της ιστορικής αποστολής της τάξης μας, σας καλεί το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο.

ΖΗΤΩ Η 1^η ΜΑΗ

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

ΟΛΟΙ στις ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ του Π.Α.ΜΕ.  στις 10:00 πμ

στην ΚΟΖΑΝΗ: τερμα ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΥ

στην ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ: ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΔΑΚΡΥΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

 

Συγκέντρωση-Συζήτηση-Εκδήλωση

Η Επιτροπή Ειρήνης Κοζάνης/ΕΕΔΥΕ, η Γραμματεία Κοζάνης του ΠΑΜΕ, η Πανσπουδαστική κ.σ. και η Αγωνιστική Κίνηση Γυναικών Κοζάνης διοργανώνουν εκδήλωση καταδίκης της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα και αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης το Σάββατο 10 Γενάρη 2009 στις 6:00 το απόγευμα στο Εργατικό Κέντρο Ν. Κοζάνης.

Η ισραηλινή βαρβαρότητα δεν έχει τελειωμό. Οι βομβαρδισμοί αθώων παιδιών, γυναικών και άμαχου πληθυσμού, οι εκατοντάδες νεκροί και χιλιάδες τραυματίες από τις ισραηλινές βόμβες αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και πρέπει να δικαστούν ως τέτοια.

Το καθεστώς του Ισραήλ δε θα μπορούσε να προβεί στα παραπάνω εγκλήματα δίχως την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ (απερχόμενης και νέας) και την εγκληματική συνέργεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η κυβέρνηση του Ισραήλ υπολογίζει, επίσης, στη στάση των «ευαίσθητων» υποκριτών, όπως η κυβέρνηση της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης, μιλούν για «ανθρωπιστική κρίση» και κάνουν «εκκλήσεις» για εκεχειρία. «Ξεχνώντας» ότι υπάρχει κατακτητής και κατεχόμενος, ότι τα παλαιστινιακά εδάφη είναι υπό την κατοχή του Ισραήλ, ότι οι Παλαιστίνιοι είναι αποκλεισμένοι σε μια λωρίδα γης. «Ξεχνώντας» το κύριο και δίκαιο αίτημα των ίδιων των Παλαιστινίων: Ίδρυση ενιαίου ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Αυτή είναι η στιγμή της ύψιστης ευθύνης και ενότητας ενάντια στα στρατεύματα της εισβολής και κατοχής. Καλούμε όλους τους φιλειρηνικούς φορείς και πολίτες της περιοχής να ενώσουν τις προσπάθειές τους, ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη Μέση Ανατολή, ενάντια στους «τοποτηρητές» του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, που είναι το αντιδραστικό και απάνθρωπο καθεστώς του Ισραήλ.

Η στήριξη και η συστράτευση με το λαό της Παλαιστίνης στον αγώνα του για τη δική του πατρίδα είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί την πηγαία και γνήσια λαϊκή αλληλεγγύη στον αγώνα του λαού της Παλαιστίνης από τις κορόνες των ιμπεριαλιστών που δήθεν δακρύζουν για τα σκοτωμένα παιδιά της Παλαιστίνης. Ο παλαιστινιακός λαός έχει άμεση και αδήριτη ανάγκη την αλληλεγγύη όλων μας. Μια αλληλεγγύη που εκφράζεται ήδη ποικιλόμορφα, με πορείες, διαδηλώσεις, συμβολικές πρωτοβουλίες, αποστολή φαρμάκων και χρημάτων βγαλμένων από το υστέρημα του λαού και της νεολαίας. Ο λαός της Παλαιστίνης έχει ανάγκη από τον εντεινόμενο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα σε κάθε χώρα, που μπορεί να ασκήσει πραγματική πίεση. Πίεση, όμως, για το αίτημα που καταρχήν ο ίδιος ο παλαιστινιακός λαός διεκδικεί, το δίκαιο αίτημα για την ίδρυση ενιαίου ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Εκφράζουμε τη βαθιά μας αλληλεγγύη και το σεβασμό μας προς τις δυνάμεις που αγωνίζονται, με κάθε τρόπο, ενάντια στους ισραηλινούς εισβολείς, καθώς επίσης και προς τις δυνάμεις που αγωνίζονται για την ειρήνη μέσα στο Ισραήλ και χαιρετίζουμε το γενναίο αγώνα τους.

Η Επιτροπή Ειρήνης Κοζάνης/ΕΕΔΥΕ, η Γραμματεία Κοζάνης του ΠΑΜΕ, η Πανσπουδαστική κ.σ. και η Αγωνιστική Κίνηση Γυναικών Κοζάνης καλούν το λαό της περιοχής να εκφράσει αυξημένη έμπρακτη αλληλεγγύη και ανθρωπιστική βοήθεια κάθε είδους και πρόκειται να πάρουν πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση.

Επιτροπή Ειρήνης Κοζάνης/ΕΕΔΥΕ

Γραμματεία Κοζάνης του ΠΑΜΕ

Πανσπουδαστική κ.σ.

Αγωνιστική Κίνηση Γυναικών Κοζάνης

Αλληλεγγύη στον Απελευθερωτικό Αγώνα του λαού της Παλαιστίνης

Να σταματήσει η πολιορκία της Γάζας – Να αποχωρήσουν οι εισβολείς

ΑΦΙΣΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ 10/12/2008

Οικονομική κρίση και εργατικό κίνημα

Ήδη, η κρίση, μετά την εμφάνισή της στο τραπεζικό σύστημα και την αγορά κατοικίας, αποκαλύπτεται τώρα εκεί που πραγματικά εκδηλώνεται, στη σφαίρα του παραγωγικού κεφαλαίου, όπως π.χ. η αυτοκινητοβιομηχανία

Παρά τα κολοσσιαία προγράμματα στήριξης με εκατοντάδες δισ. ευρώ των τραπεζικών μονοπωλίων που ανακοινώθηκαν από πολλές κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, με πιο ενδεικτικές τις πρωτοβουλίες των χωρών - μελών της ΕΕ και των ΗΠΑ, παρά την εκτεταμένη χρησιμοποίηση των μηχανισμών της νομισματικής πολιτικής (μειώσεις επιτοκίων, παροχή ρευστότητας στις τράπεζες), η κρίση δε λέει να κοπάσει. Αντίθετα, οι διεθνείς οργανισμοί (φθινοπωρινές προβλέψεις ΕΕ και ΔΝΤ) προειδοποιούν ότι η παγκόσμια οικονομία, το 2009, ίσως βιώσει μία πρωτόγνωρη και πρωτοφανή για τις τελευταίες δεκαετίες κατάσταση ύφεσης, με απόλυτη πτώση των ρυθμών ανάπτυξης, χρεοκοπία επιχειρήσεων και κατακόρυφη άνοδο της ανεργίας...

Ήδη, η κρίση, μετά την εμφάνισή της στο τραπεζικό σύστημα και την αγορά κατοικίας, αποκαλύπτεται τώρα εκεί που πραγματικά εκδηλώνεται, στη σφαίρα του παραγωγικού κεφαλαίου, όπως π.χ. η αυτοκινητοβιομηχανία. Η κραταιά «General Motors», το σύμβολο αυτό του αμερικανικού καπιταλισμού, βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και τείνει χείρα για βοήθεια - στήριξή της από το κράτος. Σοβαρά προβλήματα εμφανίζουν οι γιαπωνέζικες και οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες, οι οποίες κλείνουν εργοστάσια παραγωγής, περιστέλλουν τις δραστηριότητές τους και απολύουν προσωπικό. Μπροστά στον κίνδυνο, τα κράτη - μέλη να εξαγγείλουν ξεχωριστά προγράμματα στήριξης, τα οποία ενδεχομένως να περιπλέξουν τα πράγματα, ο Κοινοτικός επίτροπος για θέματα Οικονομίας Χ. Αλμούνια έκανε έκκληση, την προηγούμενη Τετάρτη, για ανάληψη κοινής δράσης, με στόχο τη διάσωση της παραπαίουσας αυτοκινητοβιομηχανίας. Ολοι και όλα εμφανίζονται να βρίσκονται σε κατάσταση πανικού, ενώ τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Σύνοδο Κορυφής της G-20 που έχει προγραμματιστεί για τις 20 Νοέμβρη στην Ουάσιγκτον. Μια Σύνοδο μειωμένων προσδοκιών, καθώς οι καπιταλιστικές χώρες, μπροστά στην κρίση, συμπεριφέρονται σαν τους λύκους. Ο καθένας για τον εαυτό του και άσε τον άλλο να πνίγεται. Το πρόβλημα για τον καπιταλισμό είναι ότι σε περιόδους κρίσης οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται, δεν αμβλύνονται.

Τα 28 δισ. ευρώ

Με αφορμή το πρόγραμμα ενίσχυσης των τραπεζών με 28 δισ. ευρώ που έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση της ΝΔ - αντιστοιχεί στο 11,5% του ΑΕΠ του 2008 - έχει εκδηλωθεί μια δημόσια αντιπαράθεση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς. Η ΝΔ υποστηρίζει ότι, με δεδομένη την πιστωτική ασφυξία τους τελευταίους μήνες και τη συνακόλουθη άνοδο των επιτοκίων, τα χρήματα αυτά είναι αναγκαία για την ενίσχυση της ρευστότητας - την αχίλλειο πτέρνα του πιστωτικού συστήματος - η οποία, μέσω των τραπεζών, θα διαχυθεί στη συνέχεια στην πραγματική οικονομία... Δεν ενισχύουμε τις τράπεζες, ισχυρίζονται προκλητικά τα κυβερνητικά στελέχη. Στόχος είναι η, μέσω των τραπεζών, ενίσχυση των επιχειρήσεων, των μικρομεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών, η στήριξη των εργαζομένων. Να συνεχίσουν οι τράπεζες να χορηγούν δάνεια, γιατί, σε διαφορετική περίπτωση, κινδυνεύει η οικονομία με ασφυξία. Ενισχύουν τις τράπεζες για το καλό μας... Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντίθετο με τη χορήγηση του χρυσοφόρου πακέτου, αλλά ζητάει πρόσθετες διασφαλίσεις, ότι τα χρήματα αυτά - υπό μορφή δανείων - θα ενισχύσουν την παραγωγική δραστηριότητα. Κάτι που δεν εγγυάται η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά το ΠΑΣΟΚ... Γι' αυτό ο Γ. Παπανδρέου έχει αναλάβει πρωτοβουλίες και συναντιέται με τον ένα μετά τον άλλο τους τραπεζίτες, προκειμένου να αποδείξει στην ολιγαρχία, πόσο συνετή και φερέγγυα πολιτική δύναμη - για το σύστημα - είναι. Ο λύκος κι αν εγέρασε... Ο δε ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη σωτηρία του συστήματος, στο παρωχημένο και χρεοκοπημένο κεϋνσιανό μοντέλο οικονομικής ρύθμισης, με τη δημιουργία ενός πυρήνα κρατικών τραπεζών, με στόχο το κράτος - ποιο κράτος; - να εφαρμόσει αντικυκλική, αντικρισιακή πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων... `Η βαθιά νυχτωμένοι είναι, ή γνώστες σε βάθος του προβλήματος. Το ότι η εκτεταμένη παρέμβαση του καπιταλιστικού κράτους στις οικονομικές σχέσεις είναι συνυφασμένη και με την εκδήλωση του φαινομένου του στασιμοπληθωρισμού τις δεκαετίες του 1970 - 80 και τη μεγάλη ενεργειακή κρίση του 1973, δε φαίνεται να τους απασχολεί. Ακόμα χειρότερα, δημιουργούν αυταπάτες στα λαϊκά στρώματα, ότι, εντός των πλαισίων του καπιταλισμού, μπορούν να υπάρξουν φιλολαϊκές λύσεις, αρκεί να αντικαταστήσουμε το νεοφιλελευθερισμό με τον κεϋνσιανισμό... Το γεγονός ότι ειδικά σήμερα, την περίοδο της κρίσης της παγκόσμιας αγοράς, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, το επαναστατικό κίνημα να θέσει στην ημερήσια διάταξη το θέμα της πολιτικής εξουσίας. Να ανοίξει δημόσιο διάλογο με τους εργαζόμενους, με στόχο την αμφισβήτηση, όχι της μιας ή της άλλης πλευράς του εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά της συνολικής, ολοκληρωτικής του αμφισβήτησης, δε φαίνεται να τους απασχολεί. Και πώς να τους απασχολεί, αφού στόχος τους δεν είναι ο καπιταλισμός, αλλά ο εξωραϊσμός του, στόχος τους δεν είναι το ιστορικό ξεπέρασμα της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας, αλλά η τιθάσευση του ...άγριου καπιταλισμού. Σε ένα πλαίσιο συνύπαρξης της βασικής του εκμεταλλευτικής σχέσης, διανθισμένης, όμως, από τον ηθικό, θεολογικό λόγο (οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη)!

Σε ό,τι αφορά, βέβαια, το πακέτο των 28 δισ. ευρώ, τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Στόχος είναι να κινηθεί και πάλι το τραπεζικό κεφάλαιο. Αυτή και είναι η ουσία της υπόθεσης. Μέσω της κρατικής στήριξης - την οποία θα πληρώσουμε εμείς στο ακέραιο - είναι να ξεκινήσει η κύκληση του τραπεζικού κεφαλαίου, η οποία έχει βραχυκυκλώσει λόγω της πιστωτικής κρίσης. Στόχος είναι το Χ (δανεισμένο κεφάλαιο) να επιστρέψει στον τραπεζίτη κεφαλαιοκράτη σαν Χ' (κεφάλαιο συν τόκος). Αυτή είναι η ουσία του θέματος. Η περιστροφή του τοκοφόρου κεφαλαίου προϋποθέτει την παραγωγή της υπεραξίας από το παραγωγικό κεφάλαιο - ώστε στη συνέχεια το από κοινού μοίρασμά της και στους δύο - κάτι που γίνεται με ομαλό τρόπο την περίοδο κατά την οποία ο οικονομικός κύκλος βρίσκεται στη φάση της ανόδου και της άνθησης. Ο κεφαλαιοκράτης του χρήματος (πιστωτικό κεφαλαίο) δανείζει το παραγωγικό κεφάλαιο, το τελευταίο, μέσα από την παραγωγική διαδικασία, απομυζά υπεραξία, ένα μέρος της οποίας κρατά και ένα μέρος, υπό τη μορφή τόκου, επιστρέφει στον τραπεζίτη. Ολα αυτά σε ομαλές συνθήκες. Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, το εγχείρημα έχει υψηλό βαθμό επικινδυνότητας. Αν αποτύχει να κινηθεί το παραγωγικό κεφάλαιο - γιατί η παραγωγική διαδικασία έχει κατακερματιστεί, έχει σπάσει σε πολλαπλά σημεία - και δεν παραχθεί υπεραξία, τότε τα 28 δισ. ευρώ μπορεί να καταλήξουν μέσα από δαιδαλώδεις διαδρόμους - τους οποίους γνωρίζουν πολύ καλά οι τραπεζίτες - σε οποιεσδήποτε μορφής τοποθετήσεις, εκτός από την ενίσχυση της - τραυματισμένης από την κρίση - «πραγματικής» οικονομίας. Ευνόητο είναι ότι η κίνηση του τραπεζικού κεφαλαίου είναι συνυφασμένη με την άνθηση της κερδοσκοπίας και της τοκογλυφίας. Και ας μη γελιέται κανείς, με την παραφιλολογία των ημερών για «καζινοκαπιταλισμό» και «golden boys». Οταν η κρίση ξεπεραστεί - και κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί - όλοι θα ξαναγυρίσουν στις συνήθεις ασχολίες τους... Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ο καπιταλισμός στο στάδιο της συνύφανσης του κράτους και των μονοπωλίων, είναι ο παρασιτικός καπιταλισμός, ο καπιταλισμός που σαπίζει. Αυτό, καμιά «ηθική» δύναμη δεν μπορεί να το αλλάξει. Είναι κάτι το αντικειμενικό. Εκτός αν τον απαλλάξουμε εμείς από την παρουσία του. Και αυτό αντικειμενική διαδικασία είναι...

Η ενίσχυση των λαϊκών στρωμάτων

Πολύ σωστά το ΚΚΕ προβάλλει ένα πλαίσιο αιτημάτων για την οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Οι ευθύνες βαρύνουν αποκλειστικά όσους διαχειρίζονται τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά θέματα της εποχής μας. Τους εκπροσώπους του κεφαλαίου και το πολιτικό τους προσωπικό. Η ένταση της πολιτικής και ιδεολογικής πάλης για να αποκρουστούν οι «μισοκακόμοιρες» θεωρίες ότι «όλοι σε ένα καράβι είμαστε, είτε όλοι θα σωθούμε, είτε όλοι θα πνίγουμε», είναι σήμερα αναγκαία και επιβεβλημένη. Πρέπει να εξηγηθεί πειστικά στους εργαζόμενους ότι αυτοί χωρίς τους κεφαλαιοκράτες μπορούν να ζήσουν. Αντίθετα, οι κεφαλαιοκράτες χωρίς τους εργαζόμενους - την κρίσιμη εκμεταλλευόμενη μάζα - δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε λεπτό. Η ύπαρξη του κεφαλαιοκράτη προϋποθέτει το αντίθετό του, την υποταγμένη στο κεφάλαιο εργατική τάξη. Αντίθετα, η εργατική τάξη θα συνεχίσει να υπάρχει, όταν η τάξη των καπιταλιστών εξαφανιστεί από το ιστορικό προσκήνιο. Αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στις δύο βασικές και ανταγωνιζόμενες τάξεις της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας.

Και πρέπει να σημειωθεί και κάτι ακόμη. Η βελτίωση των όρων ζωής των εργαζομένων πρέπει να γίνει με όρους κινήματος. Με την άνοδο της ταξικής πάλης. Γιατί ακούγονται κάτι περίεργες ...ηθικολόγες συμβουλές προς την αστική τάξη, ότι από τη στιγμή που το πρόβλημα της κρίσης είναι η υποκατανάλωση των λαϊκών στρωμάτων, τότε η ενίσχυση των μισθών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για την έξοδο από αυτήν. Αν όμως τα πράγματα είναι τόσο απλά, γιατί οι καπιταλιστές δε σπεύδουν από μόνοι τους να δώσουν αυξήσεις στους μισθούς, ώστε να βγουν από το τούνελ της κρίσης; Τόσο πωρωμένοι και ηλίθιοι είναι, ώστε να μην καταλαβαίνουν το συμφέρον τους; Ούτε πωρωμένοι είναι, ούτε ηλίθιοι, αλλά πέρα για πέρα ρεαλιστές. Αν αυτόβουλα δώσουν αυξήσεις στους μισθούς, με στόχο την ενίσχυση της χειμαζόμενης κατανάλωσης, τότε, όντως, η αγορά θα κινηθεί. Υπάρχει όμως - για τον καπιταλιστή - ένα ...μικρό πρόβλημα. Στην περίπτωση αυτή, θα μειωθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, άρα και το ποσοστό κέρδους, κάτι που με τη σειρά του θα οδηγήσει σε συστολή κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής. Το σύστημα θα βρεθεί και πάλι στα πρόθυρα νέας ύφεσης. Γι' αυτό οι εργάτες ας μην περιμένουν να εκδηλωθεί η καλή θέληση του καπιταλιστή, για να βελτιώσουν το επίπεδο της ζωής τους. Απλά, γιατί θα περιμένουν άδικα. Η άνοδος του βιοτικού τους επιπέδου μπορεί να γίνει μόνο με αγώνα, ενάντια στη θέληση του κεφαλαιοκράτη - αφεντικού.

Διαχείριση ή ανατροπή;

Ο καλός ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται! Ετσι και το οπορτουνιστικό ρεύμα του εργατικού κινήματος προσφέρει σήμερα τις πολύτιμες υπηρεσίες του στην άρχουσα τάξη, σε μια κρίσιμη γι' αυτήν περίοδο. Μια περίοδο που δημιουργούνται αντικειμενικές προϋποθέσεις συνειδητοποίησης του εργατικού κινήματος, προώθησης και επιτάχυνσης της διαδικασίας συγκρότησης της λαϊκής συμμαχίας ενάντια στην εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Σ' αυτήν την περίοδο έχουν εξαιρετική σημασία οι σαφείς απαντήσεις, σχετικά με τα θεμελιακά ζητήματα των αιτιών της κρίσης, του πλαισίου μέσα στο οποίο αναζητείται η λύση, των προγραμματικών κατευθύνσεων που προτείνει η κάθε πολιτική δύναμη.

Καμιά στρατηγική κατεύθυνση δεν μπορεί να διασφαλίσει τη συνέχεια και τη νικηφόρα προοπτική του κινήματος, αν δεν ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα.

Είναι η παρούσα κρίση αποτέλεσμα του καπιταλισμού - καζίνο, όπως ισχυρίζεται το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) στην απόφαση της τελευταίας συνόδου του; Είναι τέκνο της χρεοκοπημένης στρατηγικής των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, όπως τονίζει στις παρεμβάσεις του ο πρόεδρος του ΣΥΝ; Είναι κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα, για την οποία ευθύνονται η ασυδοσία των ομίλων του, η απουσία αυστηρού κρατικού ελέγχου και τα νέα πιστωτικά παράγωγα με τις δαιδαλώδεις διαδρομές τους; Είναι αποκλειστικός αντίπαλος η κερδοσκοπική δράση των τραπεζών, την οποία έχουν τάχα συμφέρον να αντιμετωπίσουν από κοινού οι δυνάμεις της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή το βιομηχανικό κεφάλαιο, αγκαλιά με την εργατική τάξη;

Το ΚΚΕ έγκαιρα πήρε σαφή θέση για τις εξελίξεις, εκτιμώντας ότι πρόκειται για κρίση της καπιταλιστικής παραγωγής και οικονομίας. Γενικά, η κρίση δεν εκδηλώνεται ταυτόχρονα σ' όλους τους τομείς. Ούτε αποτελεί νέο φαινόμενο να προηγηθεί η έντονη εκδήλωσή της στο χρηματοπιστωτικό τομέα.

Και σ' αυτήν την κρίση αναδεικνύονται όλες οι βασικές όψεις και εκφράσεις της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού μεταξύ της κοινωνικής παραγωγής και της καπιταλιστικής ιδιοποίησης. Ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, μπορούμε να δούμε πού οδηγεί για άλλη μια φορά η αναρχία της παραγωγής, η δυσαναλογία της ανάπτυξης μεταξύ τομέων και κλάδων, η αντίθεση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, που οξύνεται καθώς μειώνεται το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης και περιορίζεται η καταναλωτική της δύναμη.

Αρκεί να παρατηρήσουμε τις εξελίξεις στον κατασκευαστικό και χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ, με την εκδήλωση της κρίσης υπερπαραγωγής.

Εκεί θα συναντήσουμε τους κατασκευαστικούς ομίλους που αυξάνουν άναρχα την παραγωγή κυνηγώντας το πρόσθετο κέρδος, καθώς και τη συνεχή ραγδαία άνοδο των τιμών την περίοδο 2000-2006.

Θα δούμε, επίσης, τον αρχικό υπέρμετρο δανεισμό της λαϊκής οικογένειας για να καλύψει τις στεγαστικές ανάγκες της, αφού το λαϊκό εισόδημα είχε συρρικνωθεί από τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, καθώς και την αδυναμία της λαϊκής οικογένειας να καλύψει τα χρέη στη συνέχεια.

Θα διαπιστώσουμε ότι τα φθηνά και επισφαλή δάνεια που χορηγούσε ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν αποτελούσαν μια τυχοδιωκτική επιλογή των νεοφιλελεύθερων οπαδών της ανεξέλεγκτης αγοράς. Διαμόρφωσαν προσωρινή κερδοφόρα διέξοδο σε υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια και διατήρησαν για ένα διάστημα ένα υψηλότερο επίπεδο καπιταλιστικής παραγωγής, αναντίστοιχο με την πραγματική αγοραστική δύναμη που υπήρχε στην κοινωνία. Οι κερδοσκοπικές κινήσεις και οι δαιδαλώδεις διαδρομές των πιστωτικών παραγωγών, η σχετική αυτονόμηση της κίνησης του πιστωτικού κεφαλαίου, φυσικά, διόγκωσαν το πρόβλημα. Πολλές τράπεζες μέσα στις συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού ενδιαφέρθηκαν για τη δημιουργία μεγάλου όγκου δανείων, τα οποία τιτλοποίησαν και πούλησαν, αδιαφορώντας για την ικανότητα των δανειζομένων να αποπληρώσουν το χρέος.

Ολες αυτές οι εξελίξεις εκφράζουν σε τελευταία ανάλυση τις νομοτέλειες και τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ανταγωνιστικής καπιταλιστικής αγοράς. Αφορούν όλες τις μορφές του κεφαλαίου, το βιομηχανικό, το εμπορικό και το τραπεζικό κεφάλαιο.

Χωρίς τα «επισφαλή ενυπόθηκα δάνεια» του χρηματοπιστωτικού τομέα, δε θα μπορούσαν να αναπτυχθούν η βιομηχανία κατασκευών και οι συναφείς κλάδοι της μεταποίησης στις ΗΠΑ την περίοδο 2000-2006. Πλήθος βιομηχανικών ομίλων επένδυσαν επίσης και κέρδιζαν για αρκετά χρόνια από το χρηματιστήριο και τις νέες μορφές δανειοδότησης.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να εγκλωβιστούν στην αντιπαράθεση τραπεζών και βιομηχανικού κεφαλαίου για τα μερίδια της υπεραξίας που θα καρπωθεί κάθε πλευρά. Ούτε να συνεργαστούν με κάποια πτέρυγα των εκμεταλλευτών τους απέναντι στην άλλη. Ιδιαίτερα στην εποχή του ιμπεριαλισμού, όπου η συγχώνευση του βιομηχανικού και του τραπεζιτικού κεφαλαίου, ο σχηματισμός και η δράση του χρηματιστικού κεφαλαίου, είναι ορατά στον καθένα. Οι ίδιοι μεγαλομέτοχοι ελέγχουν, για παράδειγμα, στη χώρα μας τη Eurobank και τα διυλιστήρια των ΕΛΠΕ και της ΠΕΤΡΟΛΑ, στο μονοπωλιακό όμιλο της Εθνικής Τράπεζας ανήκουν οι ξενοδοχειακές μονάδες του «Αστέρα» Βουλιαγμένης κλπ.

Εξάλλου όλοι οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί ομολογούν σήμερα το αυτονόητο. Ανεξάρτητα από το βάθος και το χρόνο εκδήλωσης και διάρκειάς της, η κρίση αγκαλιάζει το σύνολο της οικονομίας σε ΗΠΑ και ΕΕ και όχι μόνο το χρηματοπιστωτικό τομέα. Η δυσκολία διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και η σημαντική απαξίωσή του, η επιβράδυνση στην παραγωγή ομολογείται από τους σημαντικότερους αναλυτές.

Αυτήν τη μεγαλύτερη εσωτερική δυσκολία της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου επιχείρησε να αντιμετωπίσει η στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων από τη δεκαετία του '90. Δεν ήταν τυχαία η αντικατάσταση της κεϋνσιανής από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση στη διακυβέρνηση τόσο από φιλελεύθερα αστικά, όσο και από σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ηταν εσωτερική ανάγκη του καπιταλιστικού συστήματος να «απελευθερώσει» την κίνηση του κεφαλαίου και της εργασίας, να διευκολύνει και να επιταχύνει τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Η στρατηγική αυτή προσπάθησε να απαντήσει στις ζωτικές ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Το ζήτημα για την εργατική τάξη δεν είναι η αναζήτηση μια νέας μορφής διαχείρισης του εκμεταλλευτικού συστήματος που γεννά τις κρίσεις. Καμιά πολιτική διαχείρισης δεν μπορεί να απαλλάξει τον ιμπεριαλισμό από τον παρασιτικό του χαρακτήρα, που εδράζεται στη μετοχική καπιταλιστική εταιρεία, στο μονοπώλιο. Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού δεν εξανθρωπίζεται είτε κρατικοποιηθούν χρεοκοπημένες τράπεζες, είτε αφεθούν να πτωχεύσουν και να συγχωνευτούν. Η κρατική επιδότηση και η επανακρατικοποίηση υπερχρεωμένων μονοπωλιακών ομίλων δε συνιστά φυσικά φιλολαϊκή προοδευτική στροφή και, βέβαια, θα έχει προσωρινό χαρακτήρα και μικρότερη έκταση συγκριτικά με τις δεκαετίες του '50 και του '60.

Αυτό που μπορεί βέβαια να συμβεί από κρατικές παρεμβάσεις, που επιβραδύνουν ή αναστέλλουν προσωρινά την απαξίωση κεφαλαίων, είναι η εντονότερη εκδήλωση της κρίσης στη συνέχεια. Με δεδομένο μάλιστα ένα σχετικό συγχρονισμό της κυκλικής πορείας της κρίσης στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, οι εξελίξεις μπορούν να γίνουν ακόμα πιο επικίνδυνες για τους λαούς. Η πιθανότητα αναζήτησης διεξόδου σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις αυξάνει σε μια συγκυρία που μεταβάλλεται ο συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε βάρος των ΗΠΑ. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράκ, στο Λίβανο και στη Συρία, στη Γεωργία, στο Πακιστάν αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Η στάση απέναντι στην ΕΕ

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η στάση που κρατά κάθε πολιτική δύναμη απέναντι στα ιμπεριαλιστικά κέντρα αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Η γραμμή της διαχείρισης του συστήματος του ΚΕΑ παρουσιάζει την ΕΕ σαν ουδέτερο πεδίο πάλης, προβάλλει την απατηλή διέξοδο του μετασχηματισμού της ΕΕ σε «δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη» μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές, συγκαλύπτοντας τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ευρωενωσιακής συγκρότησης.

Μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό κοινοτικό πλαίσιο, ο ΣΥΝ προτείνει στη σημερινή συγκυρία γενικόλογες θέσεις για τον έλεγχο στην κίνηση των κεφαλαίων και για την επανεξέταση της «απελευθέρωσης» των αγορών τομέων στρατηγικής σημασίας. Αγνοεί, τάχα, τον ταξικό χαρακτήρα της διαδικασίας ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης; Δεν κατανοεί τους ιδρυτικούς στόχους και την εξέλιξη αυτής της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας των καπιταλιστικών κρατών στην Ευρώπη; Δεν αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για συμμαχική πορεία κοινών στοχεύσεων του μονοπωλιακού κεφαλαίου των ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να αντεπεξέλθουν στο διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό; Αγνοούσε τις συνέπειες της Συνθήκης του Μάαστριχτ (την οποία ψήφισε), σχετικά με την «απελευθέρωση» της κίνησης του κεφαλαίου, της εργασίας, των εμπορευμάτων στην ευρωενωσιακή αγορά και με την απογείωση του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων; Παραγνωρίζει, από την άλλη, την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και το βάθεμα της ανισόμετρης ανάπτυξης στην Ευρώπη και στη διεθνή καπιταλιστική αγορά, όταν αναφέρεται σε ουσιαστικό διακρατικό έλεγχο της κίνησης του κεφαλαίου;

Κατά τη γνώμη μας, οι θέσεις αυτές δεν είναι προϊόν άγνοιας ή συγχύσεων. Συνιστούν συνειδητή προσπάθεια συμβιβασμού στις νέες συνθήκες και συμμετοχής σε «κεντροαριστερά» σενάρια κυβερνητικής διαχείρισης της κρίσης. Ο πρόεδρος του ΚΕΑ, Λ. Μπίσκι, αναφέρεται μάλιστα στα «επιτυχημένα παραδείγματα» συνεργασίας με τη σοσιαλδημοκρατία στη Νορβηγία και το κρατίδιο του Βερολίνου.

Οσο οι προτάσεις και οι στόχοι του οπορτουνιστικού ρεύματος συγκεκριμενοποιούνται, τόσο πιο φανερό γίνεται το προαναφερόμενο συμπέρασμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και υιοθέτηση νέων κριτηρίων σύγκλισης στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Αναφέρεται στα κριτήρια της σταθερής απασχόλησης και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Ομως, το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν αποτελεί αυθαίρετη επιλογή κάποιων νεοφιλελεύθερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Αποτελεί στην πράξη ένα πλαίσιο επιτήρησης και πειθαρχίας των εθνικών κυβερνήσεων σχετικά με τη δημοσιονομική πολιτική που θα ακολουθήσουν, με στόχο τον έλεγχο της πληθωριστικής εξέλιξης του κοινού νομίσματος. Με το Σύμφωνο Σταθερότητας, ο κοινοτικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να διασφαλίσει την υλοποίηση της κοινής νομισματικής πολιτικής και τη θωράκιση του ευρώ, σα μέσου συγκόλλησης ανισόμετρων οικονομιών των κρατών - μελών. Θωράκιση του ευρώ από την επίδραση του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης στο εσωτερικό της ευρωζώνης και από τον πιθανό μη συγχρονισμό του καπιταλιστικού κύκλου της κρίσης σε διάφορα κράτη - μέλη.

Πόσο αξιόπιστη, λοιπόν, είναι μια πολιτική δύναμη που αποδέχεται το ευρώ και την ΟΝΕ και, ταυτόχρονα, ζητά κατάργηση του Συμφώνου;

Στην ουσία, βέβαια, στηρίζει τη θέση για πιο ευέλικτη εφαρμογή του Συμφώνου, ώστε να διευκολυνθεί η πολιτική της κρατικής ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού τομέα και της τόνωσης των επενδύσεων στα κράτη - μέλη.

Πρόκειται για πρόταση, που υιοθετεί σ' ένα βαθμό και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αν δούμε τα συμπεράσματα της Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Οκτώβρη. Εκεί τονίζεται ότι «η εφαρμογή του Συμφώνου πρέπει να αντανακλά τις σημερινές έκτακτες συγκυρίες».

Η συγκεκριμένη πρόταση «χαλαρότερης εφαρμογής του Συμφώνου» δε συνιστά φιλολαϊκή, προοδευτική στροφή. Δε θίγει τη βάση συγκρότησης του ευρωενωσιακού οικοδομήματος, δηλαδή τα στρατηγικά συμφέροντα του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Οριοθετείται αντικειμενικά με βάση τους στόχους της κοινοτικής πολιτικής για τη θωράκιση του ευρώ ως κοινού νομίσματος και για την προστασία της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων.

Ο χαρακτήρας της πρότασης είναι εξίσου αντιλαϊκός. Φορτώνει, απλά με διαφορετικό τρόπο, τα βάρη της διαχείρισης της κρίσης και πάλι στους εργαζόμενους. Αφού αυτοί και όχι το μεγάλο κεφάλαιο θα κληθούν στη συνέχεια να πληρώσουν το αυξανόμενο δημόσιο χρέος.

Αντίστοιχα πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς και το αίτημα του «δημοκρατικού ελέγχου» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ώστε να αποτελέσει τάχα νέο σκοπό της η μείωση της ανεργίας, σαν πλήρης διάρρηξη της σχέσης οικονομίας - πολιτικής.

Ο μεγαλύτερος πολιτικός έλεγχος της ΕΚΤ το μόνο που μπορεί να μεταβάλει είναι την καλύτερη αποτύπωση του συσχετισμού ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, στη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Στο πλαίσιο του καπιταλισμού, δεν μπορούν να υπάρξουν κρατικές και διακρατικές ρυθμίσεις που αντιστρατεύονται τα στρατηγικά συμφέροντα της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Εκτός αν το ΚΕΑ θεωρεί ότι η ενίσχυση των επενδύσεων στη σφαίρα της παραγωγής αποτελεί τη λύση στο πρόβλημα της ανεργίας.

Δυστυχώς γι' αυτούς, η αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής, η ανισόμετρη ανάπτυξη τομέων και κλάδων, η εξέλιξη του κύκλου της κρίσης, ο ρόλος που παίζει για το κεφάλαιο ο εφεδρικός στρατός, εξηγούν γιατί η ανεργία είναι σύμφυτη με τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής.

Αποδεικνύεται, λοιπόν, για μια ακόμη φορά πως η στάση απέναντι στην ΕΕ είναι καθοριστικό στοιχείο για το χαρακτήρα και τον ταξικό προσανατολισμό κάθε πολιτικής δύναμης. Ιδιαίτερα σήμερα, που η νομιμοποίηση της ΕΕ κινείται σε φθίνουσα γραμμή στα μάτια των λαών. Το όραμα για την Ευρώπη του σοσιαλισμού μπορεί να ενσαρκωθεί με επαναστατική ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας, σε κάθε κράτος της Ευρώπης ξεχωριστά, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες.

Φυσικά, η ανάπτυξη του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος σε διεθνές επίπεδο έχει επίσης μεγάλη σημασία. Γι' αυτό και η αποφασιστική αντιπαράθεση με τις πολιτικές δυνάμεις που καλλιεργούν τη λογική του μονόδρομου της ΕΕ αποτελεί βασικό καθήκον για το επαναστατικό ρεύμα του εργατικού κινήματος.

Επιστροφή στον Κέυνς ή λαϊκή αντεπίθεση;

Αυτή η διαχωριστική γραμμή εκφράζεται σήμερα με σαφήνεια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα στη χώρα μας.

Είναι ώρα για ξεκάθαρες και σαφείς απαντήσεις:

Θα περιοριστεί το κίνημα στο άσφαιρο αίτημα της αντικατάστασης της κυβέρνησης Καραμανλή ή θα συγκρουστεί για την ανατροπή της πολιτικής του ευρωμονόδρομου, που προωθούν σταθερά και οι δυο πόλοι του δικομματισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη;

Θα εγκλωβιστεί στα δίχτυα της ταξικής συνεργασίας, της αναζήτησης διαχειριστικών προτάσεων για την κατανομή των βαρών της επερχόμενης κρίσης στην Ελλάδα ή θα υψώσει ψηλά τη σημαία της ταξικής πάλης, τη σημαία της απαίτησης να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, με βάση τον κοινωνικό πλούτο που παράγεται στη χώρα όλα αυτά τα χρόνια;

Στον πρώτο δρόμο της υποταγής και της ήττας οδηγούν οι απατηλές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για: Μια κρατική παρέμβαση που θα ικανοποιεί τάχα τις λαϊκές ανάγκες, δίνοντας νέα ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, διαιωνίζοντας δηλαδή το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ασκεί κριτική στην αστική κατεύθυνση κρατικής ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, γιατί δε συνοδεύεται από κεϋνσιανά μέτρα ενίσχυσης των ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων της καπιταλιστικής παραγωγής και της κατανάλωσης των λαϊκών στρωμάτων.

Διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας στην απάτη, προβάλλοντας τη λύση ενός τραπεζικού συστήματος που θα λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας, με κριτήρια αποδοτικότητας μακριά από κερδοσκοπικές λογικές!!

Εμφανίζει σαν μέτρα σ' αυτήν την κατεύθυνση το δημόσιο έλεγχο της Εθνικής Τράπεζας, τη διαφάνεια σχετικά με την κρατική επιχορήγηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την αποτελεσματική εποπτεία του.

Ομως, το θέμα είναι αν θα υλοποιηθεί με διαφάνεια ή χωρίς διαφάνεια το σχέδιο κρατικής ενίσχυσης των τραπεζών;

Αντίστοιχα, ακόμα κι αν επανακατακτηθεί ο κρατικός έλεγχος του 51% της Εθνικής Τράπεζας, αυτή θα συνεχίσει να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» ανταγωνιστικής αγοράς, τόσο σε σχέση με τους εργαζομένους της όσο και σε σχέση με τις καταθέσεις και τα δάνεια της λαϊκής οικογένειας. Αυτή η επισήμανση δεν αφορά μόνο το χρηματοπιστωτικό τομέα, αλλά το σύνολο της οικονομίας.

Σε τελευταία ανάλυση, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε βιομηχανικό ούτε τοκοφόρο κεφάλαιο με αποστολή την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Οι επενδύσεις του κεφαλαίου δεν αποτελούν φιλανθρωπικές πράξεις μείωσης της ανεργίας, αλλά όρο για την παραγωγή υπεραξίας και επομένως για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του. Μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση των θέσεων εργασίας σε μια επιχείρηση, μεταφορά τους σε άλλο τόπο, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, αλλαγή στα παραγόμενα εμπορεύματα, πάντα με γνώμονα τη διασφάλιση μέγιστου κέρδους. Το ύψος και οι όροι των κρατικών επιδοτήσεων δεν μπορούν να αναιρέσουν τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής αγοράς, όπως αποδεικνύει και η πείρα της εφαρμογής των διάφορων αναπτυξιακών νόμων, ΚΠΣ, ΕΣΠΑ κλπ.

Γενικότερα, δεν υπάρχει κρατική παρέμβαση, που απλά να εξισορροπεί διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα, χωρίς ταξικό χαρακτήρα. Οι μηχανισμοί εποπτείας του αστικού κράτους δεν αποτελούν όργανα κοινωνικής διαιτησίας, αλλά υπηρετούν τα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης.

Δεν επιτρέπεται οι εργαζόμενοι να ξεγελαστούν για άλλη μια φορά. Πρέπει να κινηθούν προς την πραγματική διέξοδο, προς την κατάργηση του συστήματος εκμετάλλευσης και της γενικευμένης ανασφάλειας για τα λαϊκά στρώματα.

Γι' αυτό το ΚΚΕ μπροστά στο 18ο Συνέδριό του προβάλλει την ιστορική αναγκαιότητα και ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού. Αναδεικνύει την επαναστατική λύση που μπορεί να καταργήσει την αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής, τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς που οδηγούν στις κρίσεις, τον εφιάλτη του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Αναφερόμαστε στην απελευθέρωση των δυνατοτήτων της κοινωνικής παραγωγής, με την κατάργηση των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής, την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής και της γης. Αναδεικνύουμε τις δυνατότητες του κεντρικού σχεδιασμού κατά κλάδο μέσω ενιαίων κρατικών φορέων που θα υποτάξουν την παραγωγή και τη διανομή στην ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών. Φωτίζουμε τη σημασία του εργατικού και λαϊκού ελέγχου σε αυτή την πορεία.

Το ΚΚΕ καλεί το λαό να βαδίσει το δικό του μονόδρομο, ο οποίος δε χωρά στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Το δρόμο συγκρότησης της μεγάλης λαϊκής συμμαχίας εργατών - αγροτών - αυτοαπασχολούμενων για τη λαϊκή εξουσία.

Καλεί σε ανυποχώρητο ταξικό αγώνα για την ικανοποίηση του συνόλου των λαϊκών αναγκών, στον αντίποδα των προτάσεων της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνιστικού ρεύματος. Επιμένοντας, για παράδειγμα, στη ριζοσπαστική διεκδίκηση πλήρους - σταθερής εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις, σε αντίθεση με τη συλλογική σύμβαση πείνας που υπογράφει η ΓΣΕΕ. Απαιτώντας εγγύηση των καταθέσεων της λαϊκής οικογένειας αποκλειστικά από το χρηματιστικό κεφάλαιο και όχι από το κράτος (δηλαδή τους φορολογούμενους), που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Διεκδικώντας κατάργηση των έμμεσων φόρων σε βασικά είδη λαϊκής κατανάλωσης, αντί για τα επιδόματα ελεημοσύνης.

Τώρα που αναδεικνύεται η δυνατότητα αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος, το λαϊκό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να επιστρέψει στην ιστορικά χρεοκοπημένη και αντιλαϊκή πρόταση διαχείρισης του Κέυνς. Δεν είναι ώρα διαπραγμάτευσης για την αφαίρεση δικαιωμάτων και την πρόσθεση νέων βαρών στους εργαζόμενους. Είναι ώρα αντεπίθεσης για να πάρει ο λαός την τύχη του στα χέρια του. Σ' αυτήν την κατεύθυνση ο αγώνας συνεχίζεται.

Του Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΕ

Υπέρ των τραπεζών

Για μια ακόμα φορά ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τη διεθνή οικονομική κρίση για να προωθήσει την ουτοπική του πρόταση περί ενός «εξανθρωπισμένου» καπιταλισμού, στο πλαίσιο του οποίου θα λειτουργεί και ένα «ανθρωποκεντρικό» χρηματοπιστωτικό σύστημα. Την περασμένη Δευτέρα σε συνέντευξη Τύπου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκαν οι προτάσεις του για τη λεγόμενη χρηματοπιστωτική κρίση. Και τι ακριβώς πρότεινε; Στήριξη των τραπεζών «με διαφάνεια» στην προοπτική τού να υπάρξουν ιδιωτικές τράπεζες που δε θα έχουν «κερδοσκοπικά», αλλά «κοινωνικά» κριτήρια ανάπτυξης! Λες και οι τράπεζες είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα που νοιάζονται για τους φτωχούς και όχι για τα κέρδη...

Για τη στήριξη, βέβαια, των τραπεζών έχουν ήδη παρθεί σε ευρωενωσιακό επίπεδο συγκεκριμένα και εξαιρετικά γενναιόδωρα μέτρα, τα οποία θα πληρώσουν μέχρι δεκάρας οι λαοί. Και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συγκαλύπτει το γεγονός ότι αυτά είναι μέτρα λαϊκής αφαίμαξης, εντάσσοντάς τη σε μια όχι απλώς νεφελώδη αλλά παντελώς ανέφικτη προοπτική. Είναι φανερό ποια πλευρά επιλέγει για να συνταχτεί μαζί της. Οπως ολοφάνερη είναι και η κοροϊδία σε βάρος του λαού.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε «νέους κανόνες πλήρους και αποτελεσματικής εποπτείας και ρύθμισης από αρχή δημοκρατικά νομιμοποιημένη και ελεγχόμενη από τη Βουλή». Λες και τα προβλήματα πηγάζουν και συνεπώς επιλύονται από την έλλειψη ή τη θέσπιση κανόνων. Οταν και αυτοί τους οποίους ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ προτείνει να θεσπίσουν τους κανόνες και αυτοί απ' τους οποίους ζητά να υπακούσουν σ' αυτούς, στο ίδιο ευαγγέλιο ορκίζονται, της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας, της επίτευξης με κάθε τρόπο του μέγιστου δυνατού κέρδους.

Υποστηρίχτηκε σ' αυτή τη συνέντευξη ότι η πρακτική των πιστωτικών ιδρυμάτων πρέπει να μείνει ...«μακριά από κερδοσκοπικές λογικές»! Οταν η ίδια η ύπαρξη των τραπεζιτικού - και όλου του υπόλοιπου - κεφαλαίου είναι συνυφασμένη με την κερδοσκοπία.

Προβλήθηκε η σαθρή άποψη περί της δυνατότητας ύπαρξης ενός «διαφορετικού, προοδευτικού σχεδίου για την αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών προβλημάτων». Ούτε ίχνος, όμως, προόδου δεν μπορεί να υπάρχει στο όποιο σχέδιο διαχείρισης ζητημάτων που προκύπτουν σε ένα σύστημα απ' τη φύση του αντιδραστικό, εκμεταλλευτικό, σάπιο μέχρι μυελού των οστέων. Γιατί, βεβαίως, δε συνιστά «πρόοδο» η καταλήστευση του ιδρώτα των ανθρώπων του μόχθου, ούτε κι αν αυτός διανεμηθεί στην πλουτοκρατία με «διαφανείς όρους». Τίποτα το προοδευτικό δεν υπάρχει στην ανεδαφική πρόταση για «εποπτεία, κοινωνικό έλεγχο και αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος» (...) «με πυρήνα του έναν ισχυρό δημόσιο τραπεζικό τομέα». Στον καπιταλισμό και οι δημόσιες τράπεζες με τους δικούς του κανόνες «παίζουν». Τίποτα προοδευτικό δεν υπάρχει στην ανησυχία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για την εξασφάλιση «της βιωσιμότητας και της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος»!

Δε χρειάζεται κανένα ιδιαίτερο σχολιασμό η ..«προοδευτικότητα» της άποψης πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί και πρέπει να υπαχθεί σε ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας, έτσι ώστε να νοιάζεται για την ανεργία και την ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη! Και να ελέγχεται ..πολιτικά αν οι αποφάσεις της συνάδουν μ' αυτούς τους στόχους! Διαγγέλματα υπέρ των τραπεζών, από τον ΣΥΡΙΖΑ, υπέρ των κρατικομονοπωλιακών ρυθμίσεων. Αυτό προβάλλουν ως σοσιαλισμό. Το είπαν άλλωστε ως κατακλείδα των προτάσεών τους: «Η δική μας στρατηγική επιλογή είναι ο σοσιαλισμός».